بررسی رابطه بین مهارت های ارتباطی با متغیر های جمعیت شناختی در بین پرستاران بیمارستان کامکار-عرب نیا در همه گیری کووید۱۹

زمینه و هدف در همه گیری کووید۱۹، اهمیت مهارت های ارتباطی در حوزه سلامت، به ویژه در بین پرستاران به طرز چشم گیری افزایش یافت. این دوران بحرانی نیازمند ارتباط موثر و کارآمد میان پرستاران و بیماران، همچنین همکاری درون تیمی بود. در این مطالعه هدف ما این است که رابطه بین مهارت های ارتباطی با متغیر های جمعیت شناختی در بین پرستاران بیمارستان کامکار عرب نیا شهر قم را در سال ۱۴۰۱ بررسی کنیم.  روش بررسی این مطالعه مقطعی تحلیلی به بررسی رابطه بین مهارت های ارتباطی و متغیرهای جمعیت شناختی در پرستاران بیمارستان کامکار عرب نیا شهر قم در سال ۱۴۰۱ پرداخته است. حجم نمونه ۱۶۵ نفر تعیین شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسش نامه جمعیت شناختی و پرسش نامه استاندارد مهارت های ارتباطی بود که روایی و پایایی آن در مطالعات قبلی تایید شده است.  یافته ها نمره کلی مهارت های ارتباطی پرستاران ۱۳/۹ ± ۵۱/۱۸ و در حیطه کلامی، ۵/۳۷ ± ۱۸/۸؛ حیطه شنود، ۵/۰۲ ± ۱۶/۰۳ و حیطه بازخورد، ۴/۸ ± ۱۶/۲ بود. نتایج آزمون تحلیلی نشان داد بین سن، جنسیت و سابقه کاری با مهارت های ارتباطی ارتباط آماری معناداری وجود ندارد (P>۰/۰۰۱)، اما بین نمره مهارت های ارتباطی با مرتبه شغلی، بخش محل خدمت و نوع رابطه استخدامی ارتباط آماری معناداری یافت شد (P<۰/۰۰۱). نتیجه گیری مطالعه حاضر نشان داد نمره کلی مهارت های ارتباطی پرستاران در بیمارستان کامکار عرب نیا در شرایط همه گیری کووید۱۹، به طور متوسط ۵۱/۱۸ بود که نشان دهنده نیاز به تقویت مهارت های ارتباطی در این گروه است. در حالی که برخی متغیرهای جمعیت شناختی نظیر سن، جنسیت و سابقه کاری ارتباط معناداری با نمره مهارت های ارتباطی ندارند، نتایج نشان داد مرتبه شغلی، بخش محل خدمت و نوع رابطه استخدامی تاثیر قابل توجهی بر مهارت های ارتباطی پرستاران دارند. این یافته ها اهمیت توجه به آموزش مهارت های ارتباطی و در نظر گرفتن ویژگی های شغلی پرستاران را در بهبود کیفیت خدمات سلامت مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

Communication skills ، COVID-۱۹ ، Nurses ، مهارت های ارتباطی ، کووید ۱۹ ، پرستاران