مقایسه اثربخشی آموزش خودمراقبتی و خودشفقت ورزی بر کیفیت زندگی در بیماران با پیوند کلیه

زمینه و هدف: بیماران پیوند کلیه پس از پیوند کلیه با مجموعه ای از چالش های جسمانی، روان شناختی و اجتماعی مواجه هستند که به نوعی بر کیفیت زندگی آنان اثرگذار است، لذا هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی آموزش خودمراقبتی و خودشفقت ورزی بر کیفیت زندگی در بیماران با پیوند کلیه بود.  روش بررسی: طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری بود. جامعه آماری آن شامل تمامی بیماران دارای پیوند کلیه مراجعه کننده به بیمارستان رازی شهرستان رشت بود که در ۳ ماهه اول سال ۱۴۰۳ به پزشکان بخش اورولوژی و دیالیز جهت پیگیری های درمان مراجعه داشتند و تعداد آن ها ۱۷۶ نفر بود. نمونه پژوهش حاضر شامل ۴۵ نفر بود. در این پژوهش از ابزار پرسش نامه کیفیت زندگی وار و همکاران (۱۹۹۶) استفاده شد. جلسات خودمراقبتی و خودشفقت ورزی در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای و هفته ای ۱ جلسه به ترتیب براساس پروتکل اورم (۲۰۰۱) و گیلبرت (۲۰۰۹) در گروه های آزمایش به اجرا در آمدند. از روش آماری تحلیل واریانس با طرح اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی برای تحلیل داده ها استفاده گردید.  یافته ها: نتایج نشان داد بین اثربخشی آموزش خودمراقبتی و آموزش خودشفقت ورزی بر کیفیت زندگی (۰/۰۱۲=P؛ ۳/۸۲=MD) بیماران تفاوت آماری معنا داری وجود دارد و برنامه آموزشی خودمراقبتی در بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پیوند کلیه اثربخش تر بوده است. نتیجه گیری: به طورکلی، نتایج مطالعه نشان می دهد برای رسیدن به بهترین نتایج در بهبود وضعیت بیماران با پیوند کلیه، استفاده از ترکیبی از مداخلات خودمراقبتی و خودشفقت ورزی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

Self-care ، Self-compassion ، Quality of life ، Kidney transplantation ، خودمراقبتی ، خودشفقت ورزی ، کیفیت زندگی ، پیوند کلیه