تحلیل امکان سنجی، فنی اقتصادی و زیست محیطی احداث نیروگاه های خورشیدی در اراضی و ساختمان های شهری با تاکید بر نقش شهرداری ها در توسعه پایدار انرژی

افزایش روزافزون هزینه های انرژی و تشدید ناترازی تولید و مصرف برق در کشور شهرداری ها را با چالش جدی تامین منابع مالی برای پرداخت قبوض سرسام آور برق مواجه ساخته است. در این میان احداث نیروگاه های خورشیدی بر روی اراضی و ساختمان های شهری به عنوان راهکاری پایدار و اقتصادی برای تامین بخشی از برق مصرفی و کاهش هزینه های عملیاتی مورد توجه مدیران شهری قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی امکان سنجی، فنی اقتصادی و حقوقی احداث نیروگاه های خورشیدی در اراضی و ساختمان های شهری انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای و بررسی اسناد قوانین و مطالعات موردی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ایران با برخورداری از میانگین ۳۰۰ روز آفتابی در سال پتانسیل بالایی برای بهره برداری از انرژی خورشیدی دارد. تحلیل اقتصادی پروژه های مشابه نشان می دهد که با نرخ بازده داخلی مناسب و دوره بازگشت سرمایه حدود ۳٫۷ تا ۴۸ سال احداث نیروگاه های خورشیدی از توجیه مالی قابل قبولی برخوردار است. با این حال موانع فنی از جمله محدودیت فضای پشت بام ها، سایه اندازی ساختمان های بلند و چالش های اتصال به شبکه همراه با موانع حقوقی مانند نبود قوانین تشویقی مشخص از مهم ترین چالش های پیش روی این طرح ها محسوب می شوند. نتیجه نهایی آن که با وجود توجیه اقتصادی تحقق احداث نیروگاه های خورشیدی شهری نیازمند رفع موانع فنی، اصلاح قوانین و ایجاد بسترهای تشویقی موثر است.

کلیدواژه ها:

نیروگاه خورشیدی ، انرژی تجدیدپذیر ، شهرداری ، ساختمان های شهری ، امکان سنجی ، بهینه سازی مصرف انرژی