بررسی واقع گرایی در اشعار فروغ فرخ زاد

ادبیات معاصر را از منظرهای مختلف، ازجمله دیدگاه مکتب های ادبی می توان بررسی و تحلیل کرد. در این میان، رئالیسم از مکاتبی است که از اواخر نیمه اول قرن نوزدهم وارد ادبیات شد و نویسندگان بسیاری بدان رو آورد اند. ورود این مکتب ادبی به ادبیات فارسی ایران با آغاز جنبش مشروطه همراه گردید. در این دوره شاهد حضور شاعران و نویسندگان فراوانی هستیم که به بیان واقعیات زندگی فردی و اجتماعی در آثار خود پرداخته اند که یکی از این شاعران، فروغ فرخ زاد است. هدف از این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است، بررسی واقع گرایی در اشعار فروغ فرخ زاد می باشد. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که شاعر در حوزه ی پرداختن به واقع گرایی در زندگی شخصی خود، به مسایلی چون عشق و ازدواج زودهنگام، ناکامی در ازدواج، دور بودن از فرزند، طرد شدن از سوی خانواده و نقد شعر و شاعری خود نظر داشته است. فرخ زاد در بازنمایی واقعیات سیاسی- اجتماعی روزگار خود که بیشتر تحت تاثیر کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۳ بود، به نقد برخی از اقشار جامعه از جمله روشنفکران و شاعران پرداخته و اختلافات طبقاتی و بی عدالتی در جامعه را مورد نکوهش قرار داده است. اندیشه های فمنیستی در اشعار او گویای روحیات مردستیزانه وی و اعتراض او به نادیده گرفتن جایگاه زنان در جامعه ی مردسالار دوران اوست. وی در اشعارش به نقد خرافات و برخی باورهای دینی پرداخته است.

کلیدواژه ها:

ادبیات معاصر ، واقع گرایی ، شعر ، فروغ فرخ زاد