مولفههای پستمدرنیسم به مثابه سبک در شعر علی باباچاهی

هرگونه تحولی در ادبیات وابسته به تغییر در حوزه ی ذهن و اندیشه ی بشر است و با تغییر ذهنیت فلسفی، معیارهای ادبی نیز دچار متحول می شود. به عقیده ی اندیشمندان، مهم ترین تغییر در ذهنیت بشر در دوران معاصر با بروز پست مدرنیسم پدیدار شده است، چراکه تمام فلاسفه ی بزرگ از افلاطون به بعد، ادعای جست وجوی حقیقت و شناخت آن را کرده اند اما اندیشمندان پست مدرن، حقیقت را نه قابل حصول و نه مطلوب می دانند و از منظر آن ها، واقعیت ثابت، واحد و پایدار بی معنی است. این برداشت در علوم انسانی دگرگونی های عظیمی را بوجود آورده است. با واردشدن این نگرش به ادبیات، فضایی جدید بر ادبیات جهان حکمفرما شده است. از دهه ی شصت، این دگرگونی ها به ادبیات فارسی راه یافت و کم کم از حوزه ی رمان به شعر وارد شد. از شاعرانی که با چنین رویکردی به سرودن شعر پرداخت، علی باباچاهی ست که می توان او را به عنوان پیشروترین نماینده ی شعر پست مدرن ایران دانست. این مقاله بر آن است تا جلوه های پست مدرن را در شعرهای باباچاهی واکاوی کند و نشان دهد که شاعر چگونه در فضایی پست مدرن به سرودن این نوع شعر دست یازیده است. نتیجه بیانگر این است که تاکید بر مولفه-های پست مدرن در شعر باباچاهی به مثابه ی سبک از آنروست که با وجود آنکه بنظر می رسد پست مدرنیسم از امور ثابت می گریزد و عرصه ی جزئیت ها و فردیت هاست اما از آنجا که از دال هایی محوری برخوردار است بناگزیر ادبیات پست مدرن نیز پیرامون همان دال ها شکل می گیرد. از این رو، این مولفه ها را می توان ویژگی های سبکی نه تنها فرد، بلکه دوره ی پست مدرن تعبیر کرد.

کلیدواژه ها:

اندیشه ، پست مدرنیسم ، سبک ، شعر معاصر ، علی باباچاهی