اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بر نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم یافته

زمینه: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بر نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم ­یافته بود. روش: در این مطالعه نیمه ­آزمایشی از طرح پیش ­آزمون-پس­ آزمون تک ­گروهی با دوره پیگیری دو­ماهه استفاده شد. جامعه آماری شامل تمام افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود که از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳ به مراکز مشاوره دانشگاه بیرجند و کلینیک همراه همیشگی در شهر بیرجند مراجعه کرده بودند. نمونه مورد نظر نیز شامل ۲۳ نفر از این بیماران بودند که به روش نمو­نه­ گیری هدفمند انتخاب شدند. شرکت­ کنندگان به مدت ۱۶ جلسه (۶۰ دقیقه ­ای) طرحواره درمانی بافتاری فردی را دریافت کردند. برای جمع­ آوری داد­ه ­ها از مصاحبه بالینی ساختاریافته براساس DSM-۵ (SCID)، مقیاس کوتاه اختلال اضطراب فراگیر (GAD-۷)، پرسشنامه­ های اضطراب بک (BAI) و پذیرش و عمل (AAQ-II) استفاده شد. داده­ها با آزمون تحلیل واریانس مکرر و شاخص تغییر پایا تحلیل شد. یافته ­ها: نتایج این مطالعه نشان داد که طرحواره درمانی بافتاری به طور معناداری نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی را در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم ­یافته کاهش می­دهد (۰/۰۵ >p). شاخص تغییر پایا نیز برای نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی بالاتر ۱/۹۶ بود. نهایتا، بهبود نشانه ­ها در دوره پیگیری نیز معنادار بود(۰/۰۵>p). نتیجه ­گیری: طرحواره درمانی بافتاری در کاهش نشانگان اضطراب و اجتناب تجربی موثر است و می­توان از آن به عنوان یک رویکرد درمانی در بهبود بیماران مبتلا به اختلال اضطراب تعمیم­یافته استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

اجتناب تجربی ، اختلال اضطراب تعمیم یافته ، اضطراب ، طرحواره درمانی بافتاری