اثربخشی درمان شناختی-رفتاری پیشگیری از خودکشی بر خودتنظیمی و افکار خودکشی در نوجوانان بستری شده

زمینه و هدف: افکار خودکشی و اقدام به آن از جدی ترین مشکلات روان شناختی نوجوانان است و می تواند تهدیدی جدی برای سلامت فردی و اجتماعی باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری پیشگیری از خودکشی در خودتنظیمی و افکار خودکشی در نوجوانان بستری شده بود. مواد و روش ها: این پژوهش به شیوه آزمایشی با خط پایه و دوره پیگیری اجرا شد. جامعه آماری شامل نوجوانانی با افکار یا اقدام ناموفق به خودکشی بستری در بیمارستان بعثت سنندج در سال ۱۴۰۲ بود. نمونه مورد مطالعه هفت نفر بودند که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. مداخله شامل ده تا دوازده جلسه درمان شناختی رفتاری پیشگیری از خودکشی با تمرکز بر پیشگیری از عود بود که بهصورت انفرادی و هفتگی اجرا شد. پیگیری ها پس از یک ماه آغاز و طی سه ماه متوالی ادامه یافت. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه های افکار خودکشی بک و خودتنظیمی فردی میلر و براون بود. داده ها با استفاده از مدل های خطی آمیخته و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری پیشگیری از خودکشی موجب کاهش معنادار افکار خودکشی و افزایش سطح خودتنظیمی فردی در نوجوانان شد (۰۵/۰P<). نتیجه گیری: یافته های پژوهش بیانگر آن است که درمان شناختی رفتاری پیشگیری از خودکشی می تواند رویکردی موثر برای کاهش افکار خودکشی و ارتقای خودتنظیمی در نوجوانان بستری شده باشد.

کلیدواژه ها:

cognitive-behavioral suicide prevention therapy ، suicidal ideation ، self-regulation ، درمان شناختی رفتاری پیشگیری از خودکشی ، افکار خودکشی ، خودتنظیمی