اثربخشی درمان روان نمایش گری بر اجتناب تجربه ای و درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانی مدت

زمینه و هدف: اختلال سوگ طولانی مدت یکی از پیامدهای شایع فقدان است که می تواند به تداوم پریشانی روانی و اختلال در کارکردهای فردی و اجتماعی بینجامد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان نمایشگری در اجتناب تجربه ای و درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانی مدت انجام شد. مواد و روش ها: طرح پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون پس آزمون و پیگیری سه ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلابه سوگ طولانی مدت مراجعه کننده به کلینیک های روان شناختی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بودند. از این بین، به صورت هدفمند و مبتنی بر ملاک های ورود، ۳۶ نفر انتخاب و به طور تصادفی و برابر در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله روان نمایشگری را طی ده جلسه نود دقیقه ای دریافت کرد. برای ارزیابی تغییرات، پرسش نامه های اجتناب تجربه ای گامز و همکاران (۲۰۱۱) و پرسش نامه درد ذهنی اورباخ و همکاران (۲۰۰۳) استفاده شد. داده های جمع آوری شده با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه وتحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تاثیر مداخله روان نمایشگری بر اجتناب تجربه ای و درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانی مدت معنادار (۰۵/۰P<) و اندازه اثر مداخله در گروه آزمایش به ترتیب ۳/۳۲ و ۵/۱۹ درصد بود که این تاثیرات در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند. نتیجه گیری: مداخله روان نمایشگری با کاهش اجتناب تجربه ای و بهبود درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانی مدت همراه شد. بنابراین می توان از این روش برای بهبود سلامت روان این افراد سود جست.

کلیدواژه ها:

Psychodrama ، Experiential avoidance ، Mental pain ، Prolonged grief disorder. ، روان نمایشگری ، اجتناب تجربه ای ، درد ذهنی ، اختلال سوگ طولانی مدت