نقش حکمروایی هوشمند در ارتقای تاب­آوری اجتماعی شهری، (مطالعه موردی کلان­شهر مشهد)

امروزه رویکردهای هوشمند در برنامه­ریزی شهری، راهکارهای پایدار و موثری را برای مواجهه با چالش­ها و مخاطرات شهری پیش روی سیاست­گذاران و برنامه­ریزان شهری قرار داده است. دراین بین حکمروایی هوشمند شهری رویکردی موثر و نوین برای تحقق مدیریت شهری هوشمند و مشارکت­گرا برای مواجهه با چالش­های شهری و تاب آوری نمودن شهرها و افزایش تاب­آوری اجتماعی به عنوان یکی از بنیان­های اساسی تحقق تاب­آوری شهری است. در این راستا، پژوهش حاضر باهدف گذاری کاربردی و با روش «توصیفی - ­تحلیلی» تلاش کرده است نقش حکمروایی هوشمند را در تحقق تاب­آوری اجتماعی در مناطق ۱ ، ۴ و ۱۰ شهری (به عنوان نماینده مناطق فرودست، میانی و مرفه شهری) در شهر مشهد مورد تحلیل قرارداد. در این راستا از روش پیمایشی و ابزار پرسش نامه برای گرد­آوری داده­ها استفاده شد. حجم نمونه ۳۸۴ نفر از ساکنان مناطق نمونه در شهر مشهد است که با روش نمونه­گیری طبقه بندی شده با تخصیص نسبی انتخاب شدند. برای تحلیل داده­ها از نرم افزار SPSS و آزمون تی­تک نمونه­ای و مدل تصمیم­گیری چندمعیاره MEREC و همچنین مدل سازی معادلات ساختاری در قالب نرم­افزار PLS استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان داد که نقش حکمروایی هوشمند در تحقق تاب­آوری اجتماعی در مناطق ۱، ۴ و ۱۰ شهر مشهد نشان از یک رابطه مثبت و معنادار است. نتایج این پژوهش می­تواند در آگاهی سیاست­گذاران و برنامه­ریزان شهری نسبت به اولویت­های تحقق حکمروایی هوشمند شهری و تاب­آوری اجتماعی شهری و راهکارهای بهبود و تحقق آن ها در شهر مشهد مفید و موثر باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه­ریزی توسعه اجتماعی ، تاب­آوری اجتماعی ، حکمروایی هوشمند ، شهر مشهد ، مشارکت هوشمند