دیپلماسی دیجیتال و نظامی گری هوشمند: پیامدهای متناقض هوش مصنوعی بر صلح و امنیت منطقه ای خاورمیانه

این پژوهش با تاکید بر دو حوزه کلیدی "دیپلماسی دیجیتال" و "نظامی گری هوشمند" پیامدهای متناقض هوش مصنوعی بر صلح و امنیت منطقه ای خاورمیانه را بررسی میکند .سوال اصلی پژوهش این است که گسترش هوش مصنوعی چه تاثیری بر توازن جنگ و صلح در منطقه خاورمیانه داشته داشت؟ فرضیه پژوهش بر این اصل استوار است که هوش مصنوعی علاوه بر فرصت های حاصل از آن برای بهبود صلح و همکاری های منطقه ای،تهدیدات جدی از جمله استفاده نظامی و تسلیحات خودکار غیرقابل کنترل را به همراه دارد. این پژوهش جز پژوهش های نظری است و به لحاظ روش شناسی، بر مبنای نوع داده ها، کیفی از نوع توصیفی-تحلیلی می باشد. بر اساس نوع هدف، ترکیبی از نوع بنیادی و کاربردی است. نتایج پژوهش نشان می دهد هوش مصنوعی براساس تحلیل داده های ۲۰۲۰-۲۰۲۵ تاثیر دوگانه ای برای کشورها دارد این فناوری در خاورمیانه نه ذاتا باعث صلح و نه ذاتا باعث جنگ می شود بلکه تاثیر آن به رویکرد و سیاست های دولت های منطقه بستگی دارد. در حالی که گفته می شود هوش مصنوعی بیشتر باعث بی ثبات منطقه خواهد شد اما این فناوری می تواند تاثیر مثبتی بر امنیت منطقه ای داشته باشد که نباید آن را کاملا نادیده گرفت.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، دیپلماسی دیجیتال ، نظامی گری هوشمند ، صلح و امنیت منطقه ای ، خاورمیانه