گذار از سازه انگاری اجتماعی به مهندسی هویت اجتماعی در نظام آموزشی ترکیه در دوران اردوغان (۲۰۰۲ تا ۲۰۲۵)

این پژوهش به بررسی دگرگونی نظام آموزشی ترکیه در دوران حزب عدالت و توسعه (۲۰۰۲ تا ۲۰۲۵) می پردازد. مسئله اصلی، بررسی گذار نظام مند از یک چارچوب «سازه انگاری اجتماعی» یادگیرنده محور به طرحی برای «مهندسی هویت اجتماعی» از سوی دولت اردوغان است. اگرچه اصلاحات سال ۲۰۰۵ تحت تاثیر استانداردهای جهانی بر یادگیری فعال تاکید داشت، اما پس از ۲۰۱۰ و به ویژه پس از سال ۲۰۱۶، سیاست ها به سمت هم سوسازی ایدئولوژیک، ملی گرایی دینی و اخلاق مداری حرکت کردند. هدف این مقاله، تحلیل چندسطحی این گذار و شناسایی سازوکارهای بازتعریف معنایی در سیستم پداگوژی است. پژوهش حاضر با بهره گیری از تحلیلی کیفی، ۶۰ منبع اولیه شامل: اسناد سیاست گذاری، گزارش های بین المللی و کتاب های درسی را با روش تحلیل مضامین بررسی کرده است. یافته ها نشان می دهد که اصلاحات اخیر به معنای حذف کامل سازه انگاری نیست، بلکه تکنیک های آموزشی پیشین در چارچوب ارزشی جدیدی به نام «فضیلت ارزش عمل» بازتعریف شده اند تا شهروندی مطلوب تربیت کنند. در نتیجه، این پژوهش با ارائه الگویی سه لایه (بین المللی، نهادی، پداگوژیک) نتیجه می گیرد که تغییرات آموزشی ترکیه، تداوم تاریخی ابزاری سازی آموزش برای ملت سازی است که با تشدید کنترل دولتی و بازآرایی محتوایی همراه بوده و هشداری برای تحلیل دقیق تر بازتعریف مفاهیم آموزشی در بافت های سیاسی حساس محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

سازه انگاری اجتماعی ، مهندسی اجتماعی ، نظام آموزشی ، ترکیه ، اردوغان