بی طرفی در حقوق بین الملل مخاصمات و حق دفاع مشروع ایران در مقابله با پایگاه های نظامی متخاصمین در قلمرو دولت های حاشیه خلیج فارس در جنگ رمضان

با آغاز حملات مسلحانه ایالات متحده و اسرائیل به ایران، دولت های حاشیه خلیج فارس، بیانیه هایی مبنی بر بی طرفی صادر نمودند. اصل بی طرفی در حقوق بین الملل، دولت های بی طرف را ملزم به خودداری از کمک به متخاصمین و ممانعت از استفاده نظامی از قلمروشان می کند؛ با این حال این دولت ها، میزبان پایگاه های نظامی ایالات متحده در منطقه بوده اند که در زمان مخاصمات مسلحانه چالش های حقوقی فراوانی را در پی دارد. سوالی که اینجا مطرح می شود آن است که آیا وجود این پایگاه ها و همچنین انجام عملیات-های نظامی از این پایگاه ها، وضعیت بی طرفی این دولت ها را مخدوش می سازد و آیا ایران حق دفاع مشروع در مقابل این عملیات ها را در قلمروی استقرار پایگاه های نظامی دارد یا خیر؟ روش پژوهش در این مقاله «توصیفی-تحلیلی» بوده و داده های آن به شیوه «کتابخانه ای و اسنادی» با واکاوی معاهدات و منابع حقوق بین الملل گردآوری و تحلیل شده است. این مقاله با استناد به کنوانسیون های لاهه و منشور ملل متحد، معتقد است که در صورت ناتوانی یا بی میلی دولت های میزبان در کنترل پایگاه های متخاصم، این پایگاه ها به اهداف نظامی تبدیل شده و دولت ایران حق دارد برای دفع قطعی تهدیدات، در چارچوب حق ذاتی دفاع مشروع و با در نظر داشتن اصول بنیادین حقوق بشردوستانه، تاسیسات متخاصم در خاک کشورهای حاشیه خلیج فارس را مورد هدف قرار دهد.

کلیدواژه ها:

اصل بی طرفی ، پایگاه های نظامی ، حقوق مخاصمات مسلحانه ، دفاع مشروع ، کنوانسیون های لاهه