برنامه ریزی فضایی راهبردی ظهورپارادایمی جدید دربرنامه ریزی

هدف عمده سیاست برنامه ریزی شهری بهبود شرایط زندگی و رفاه شهروندان می باشد. با این وجود بسیاری از مردم کیفیت در حال افول زندگی را تجربه می کنند که صمیمانه به شرایط محیطی،فضایی ، اجتماعی – اقتصادی وابسته است. بسیاری از شهروندان، برای نمونه گسترش آلودگی ها و تنش های وابسته به بیماری ها را تجربه کرده اند که به برنامه ریزی ضعیف حمل و نقل و صنعت ، کیفیت ضعیف مسکن، بیکار و فقر بستگی دارد. مطابق با آن خدمات اساسی و پایه ای اجتماعی با ساختار فضایی سکونتگاهها در حال تحلیل رفتن می باشد. به ویژه وابستگی به حمل و نقل ماشینی تجزیه کاربری اراضی را افزایش داده است .برنامه ریزی شهری و منطقه ای در بهبود رفاه مردم شهرها و کیفیت زندگی شهروندان کنونی و آینده گان نقش حیاتی بازی می کند در این مقاله از برنامه ریزی شهری برای تشریح فرآیند کاربرد زمین در شهرها که برای منافع عمومی تنظیم شده استفاده می شود. دولت های سراسر اروپا گرایش نظام مندی برای رسیدن به اینها پی گرفته اند. تکامل این سیستم ها در داخل چارچوب های مختلف فرهنگی و رسمی به تغییر در واژگان مورد استفاده برای تشریح فرآیند ها را نشانگر است مثلا شهرگرایی و آمایش زمین در فرانسه، تاون پلنینگ در بریتانیای کبیر، رائومرد نونگ در آلمان، اربنستیکا در ایتالیا و شهیر چیلیک در ترکیه. این اصطلاح (برنامه ریزی شهری) برنامه ریزی کاربری زمینف برنامه ریزی شهر و حومه ، برنامه ریزی فیزیکی، برنامه ریزی شهری و منطقه ای و سیستم مدیریت و برنامه ریزی ارضی و فضایی را شامل می شود. این سند اولاً بر پیامدهای شهری تمرکز دارد و برنامه ریزی شهری را به اصطلاح چتر استعمال به کار می برد. مضافاً به اینکه برنامه ریزی شهری پتانسیلی برای انعکاس معانی و مفاهیم استراتژی های کاربری زمین سیاست ها و برنامه ها برای محیط های فیزیکی و اقتصادی و اجتماعی دارد در ارتباط با آن برنامه ریزی فضایی استراتژیک ظاهر شد به عنوان یک رویکرد جدید و تازه در برنامه ریزی و رویکردهای برنامه ریزی شهری جدید بر اساس رویکرد فضایی راهبردی مطرح شده اند که به تفضیل و جامع با توضیح روشن می شود

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، برنامه ریزی فضایی ، راهبردی ، رویکردهای برنامه ریزی شهری