بازخوانی جنبش کوبیسم و سوررئالیسم در آثار پیکاسو و دالی با تمرکز بر مفهوم ناواقع گرایی نلسون گودمن

این پژوهش به بررسی نظریه ناواقع گرایی و مفهوم جهان سازی نلسون گودمن در تحلیل هنر مدرن می پردازد. مسئله اصلی تحقیق آن است که چگونه هنر مدرن، به ویژه در آثار شاخص کوبیسم و سوررئالیسم، با بهره گیری از نظام های نمادین، به بازتعریف واقعیت پرداخته و نسخه هایی بدیل از جهان ارائه می دهد. بر این اساس، پژوهش با این فرض پیش می رود که نظریه گودمن می تواند چارچوبی کارآمد برای تحلیل معنایی و زیبایی شناختی آثار هنری مدرن فراهم آورد. این مطالعه با روش تحلیل فلسفی و مطالعه موردی انجام شده و دو اثر مهم، دوشیزگان آوینیون اثر پابلو پیکاسو و تداوم حافظه اثر سالوادور دالی، به عنوان نمونه هایی از جهان سازی هنری مورد بررسی قرار گرفته اند. در مرحله نخست، مفاهیم کلیدی نظریه گودمن همچون چگالی نمادین، درستی به جای حقیقت، و نسخه سازی تبیین شده و سپس در تحلیل آثار مذکور به کار گرفته شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که پیکاسو با کنار گذاشتن قواعد سنتی بازنمایی و بهره گیری از فرم های هندسی و پریمیتیویستی، تجربه ای چندبعدی از واقعیت بصری خلق کرده است؛ در حالی که دالی، با ترکیب عناصر خیالی و واقعی، زمان و حافظه را در ساختاری نمادین و انعطاف پذیر بازتعریف کرده است. هر دو اثر، با ساخت جهان هایی خاص، مصداق روشن دیدگاه گودمن درباره هنر به عنوان ابزار جهان سازی هستند. نتیجه گیری پژوهش بر این تاکید دارد که نظریه ناواقع گرایی گودمن نه تنها امکان تحلیل عمیق تری از هنر مدرن فراهم می کند، بلکه ابزاری مفهومی برای تبیین نقش هنر در بازسازی ادراک انسانی از واقعیت است. این تحقیق می تواند زمینه ساز پژوهش های میان رشته ای در حوزه های فلسفه هنر، زیبایی شناسی و تحلیل هنر مدرن باشد.

کلیدواژه ها:

نلسون گودمن ، ناواقع گرایی ، پیکاسو ، دالی ، هنرهای تجسمی ، نقاشی