فرآیند واگرایی در هژمونی صهیونیستی: تحلیل آینده نگرانه افول انسجام اجتماعی-فرهنگی رژیم اسرائیل

رژیم اسرائیل که در سال ۱۹۴۸ بر مبنای ایدئولوژی صهیونیسم و با تکیه بر اسطوره بازگشت و پروژه ملت سازی یهودی تاسیس گردید، امروزه با چالش هایی بنیادین در ساختار اجتماعی و فرهنگی خود مواجه است. این نظم که در ابتدا کوشید از طریق نهادهای مدنی، آموزشی و رسانه ای، نوعی انسجام هویتی و هژمونی فرهنگی پایدار را شکل دهد، اکنون در مسیر واگرایی درونی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی آینده پژوهانه و اتکا بر نظریه هژمونی فرهنگی آنتونیو گرامشی، به تحلیل روندهای زوال تدریجی در بنیان های نمادین، نهادی و فرهنگی رژیم صهیونیستی می پردازد. پرسش محوری این پژوهش آن است که کدام روندها موجب تضعیف پیوندهای اجتماعی-فرهنگی موثر در استمرار نظم صهیونیستی شده اند، و این فرسایش چه آینده ای را برای هژمونی صهیونیستی رقم خواهد زد؟ در این چارچوب، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و تحلیل منابع کتابخانه ای، داده های آماری و اسناد رسمی، نشانه های افول مشروعیت گفتمان صهیونیسم مورد واکاوی قرار گرفته اند؛ از جمله: ناکارآمدی نهادهای فرهنگی و آموزشی، تعمیق قطب بندی اجتماعی، شکاف های قومی-مذهبی، گسترش مهاجرت معکوس و ظهور گفتمان های پسا صهیونیستی. یافته های این مطالعه نشان می دهند که رژیم اسرائیل در دهه های پیش رو با بحران مزمنی در سطح هژمونی و مشروعیت مواجه خواهد شد. در این راستا، پژوهش حاضر با ترسیم سناریوهایی بر مبنای تحلیل روند، افق هایی از آینده رژیم اسرائیل در بستر فروپاشی نرم، زوال انسجام اجتماعی و بحران بازنمایی فرهنگی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

صهیونیسم ، اسرائیل ، آینده پژوهی ، هژمونی فرهنگی ، بحران مشروعیت