اثر استراتژی های توجه تمرکز بر حاشیه پایداری راه رفتن زنان سالمند بعد از اعمال اغتشاش تعادلی

افزایش سن با کاهش ثبات پاسچر و اختلالات راه رفتن همراه است و خطر زمین خوردن را در سالمندان افزایش می دهد. مطالعات کنترل و یادگیری حرکتی نشان می دهند که راهبردهای تمرکز توجه می توانند عملکرد حرکتی و تعادل را تحت تاثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی اثر سه رویکرد توجهی شامل تمرکز درونی، تمرکز بیرونی و راه رفتن عادی بر پایداری دینامیکی راه رفتن زنان سالمند پس از عبور از مانع بود. نوزده زن سالمند سالم (میانگین سن: ۴/۶±۷/۶۰ سال) در مطالعه شرکت کردند. شرکت کنندگان مسیر پنج متری را در سه شرایط یادشده طی کردند. مانعی به ارتفاع ۳۰ سانتی متر در فاصله دو متری از شروع مسیر قرار گرفت و داده های سینماتیکی پس از عبور از مانع با استفاده از سامانه اوپن کپ ثبت شد. برای ارزیابی تعادل دینامیکی، از شاخص حاشیه پایداری به عنوان معیار معتبر پایداری راه رفتن استفاده شد. پارامترهای مربوط به مرکز جرم و پایه اتکا با استفاده از مدل اسکلتی عضلانی مقیاس بندی شده در نرم افزار اوپن سیم استخراج و محاسبات نهایی در نرم افزار متلب انجام شد. در نهایت، دو مولفه قدامی–خلفی و داخلی–خارجی حاشیه پایداری محاسبه گردید. تحلیل آماری با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد. نتایج نشان داد تمرکز توجه بیرونی به طور معناداری موجب افزایش پایداری دینامیکی در جهت قدامی–خلفی نسبت به تمرکز درونی می شود (۰۱/۰ = p) همچنین، مقایسه بین راه رفتن عادی و تمرکز درونی نزدیک به سطح معناداری بود (۰۷/۰ = p)، اما در جهت داخلی–خارجی تفاوت معناداری مشاهده نشد. یافته های این پژوهش نشان می دهد تمرکز بیرونی می تواند پس از یک چالش تعادلی، پایداری راه رفتن زنان سالمند را بهبود دهد، در حالی که تمرکز درونی ممکن است این پایداری را مختل کند. بنابراین، توصیه می شود در برنامه های توان بخشی و پیشگیری از سقوط، از راهبردهای مبتنی بر تمرکز بیرونی استفاده شده و از دستورالعمل های توجه درونی پرهیز شود.

کلیدواژه ها:

استراتژی توجه تمرکز ، گیت ، پایداری دینامیکی ، عبور از مانع ، سالمندان ، حاشیه پایداری