بررسی اثر ساختاری خودشیفتگی و رضایت جنسی بر کیفیت زندگی زناشویی افراد متاهل: نقش میانجی هوش هیجانی

زمینه و هدف: با توجه به اهمیت کیفیت زندگی زناشویی در تضمین دوام و پایداری ازدواج، شناسایی عوامل موثر بر آن، ضروری به نظر می رسد. هدف مطالعه حاضر، تعیین اثر ساختاری خودشیفتگی و رضایت جنسی بر کیفیت زندگی زناشویی افراد متاهل با درنظر گرفتن نقش واسطه ای هوش هیجانی بود. روش کار: روش پژوهش، توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه پژوهش شامل زنان و مردان متاهل حاضر در پارک ها، اماکن عمومی و مراکز خرید شهر تبریز با حداقل سه سال سابقه تاهل بودند که از بین آنها، ۳۸۹ نفر به روش نمونه­گیری در دسترس، انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه های کیفیت زندگی زناشویی فلچر (۲۰۰۰)، شخصیت خودشیفته راسکین و تری (۱۹۸۸)، رضایت جنسی لارسون و همکاران (۱۹۹۸) و هوش هیجانی شات و همکاران (۱۹۹۸) بود. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای AMOS-۲۲ و SPSS-۱۸ استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که ۶۱ درصد از تغییرات کیفیت زندگی زناشویی افراد متاهل توسط متغیرهای خودشیفتگی، رضایت جنسی و هوش هیجانی تبیین می شود. بیشترین تاثیر مستقیم بر کیفیت زندگی زناشویی مربوط به هوش هیجانی با ضریب ۴۷ /۰ و بیشترین تاثیر غیرمستقیم مربوط به رضایت جنسی با ضریب ۱۹/ ۰ بود. همچنین ۲۲ درصد از تغییرات هوش هیجانی توسط متغیرهای خودشیفتگی و رضایت جنسی تبیین می شود. نتیجه گیری: از یافته ها می توان این چنین نتیجه گرفت که الگوی ساختاری خودشیفتگی و رضایت جنسی بر کیفیت زندگی زناشویی با میانجی گری هوش هیجانی از برازش مطلوب برخوردار است. نتایج این پژوهش می تواند در طراحی و اجرای برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی مبتنی بر ارتقای هوش هیجانی و بهبود رضایت جنسی زوجین مورد استفاده قرار گیرد. همچنین متخصصان حوزه خانواده و مشاوره زناشویی می توانند با توجه به نقش خودشیفتگی، راهبردهای پیشگیرانه و درمانی موثرتری جهت ارتقای کیفیت زندگی زناشویی زوجین تدوین کنند.

کلیدواژه ها:

Quality of Marital Life ، Narcissism ، Sexual Satisfaction ، Emotional Intelligence ، کیفیت زندگی ، خودشیفتگی ، رضایت جنسی ، هوش هیجانی