مقایسه تمرین هوازی، مقاومتی و موازی بر تغییر پذیری ضربان قلب در مردان سیگاری مبتلا به سندرم متابولیک

هدف:تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) یکی از شاخص های مهم عملکرد سیستم عصبی خودکار و تعادل میان شاخه های سمپاتیک و پاراسمپاتیک است که در افراد سیگاری مبتلا به سندرم متابولیک به طور قابل توجهی کاهش می یابد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثر تمرین های هوازی، مقاومتی و موازی بر مولفه های HRV در مردان سیگاری مبتلا به سندرم متابولیک بود.روش بررسی:در این مطالعه نیمه تجربی، ۴۰ مرد سیگاری مبتلا به سندرم متابولیک به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین هوازی، مقاومتی، موازی و کنترل تقسیم شدند. برنامه های تمرینی به مدت دوازده هفته و سه جلسه در هفته اجرا گردید. شاخص های HRV شامل HF، LF، RMSSD، SDNN، HR و LF/HF پیش و پس از مداخله اندازه گیری شدند. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و آزمون های t همبسته درون گروهی انجام شد (۰/۰۵>p). یافته ها:نتایج آزمون Wilks’ Lambda نشان داد اثر گروه بر ترکیب مولفه های HRV معنی دار بود (۰/۰۰۱>p). بین گروه های تمرینی، تفاوت معنی داری در HF (p=۰/۰۰۲)، HR (p=۰/۰۰۱)، LF (p=۰/۰۰۱)، LF/HF (p=۰/۰۰۴)، RMSSD (p=۰/۰۰۱) و SDNN (p=۰/۰۰۱) مشاهده شد (۰/۰۵>p). همچنین تمرین هوازی بیشترین اثر را بر شاخص های HF و RMSSD و تمرین موازی بیشترین تغییر را در SDNN، HR، LF و نسبت LF/HF ایجاد کرد. تمرین مقاومتی موجب بهبود محدودتر در RMSSD و SDNN شد. نتیجه گیری:بنا بر نتایج، هر سه نوع تمرین موجب بهبود فعالیت سیستم عصبی خودکار شدند، اما تمرین موازی با ترکیب محرک های هوازی و مقاومتی بیشترین تاثیر را در بهبود تعادل سمپاتیک–پاراسمپاتیک نشان داد. ازاین رو می توان تمرین موازی را به عنوان رویکردی کارآمد در بازتوانی قلبی–عروقی مردان سیگاری مبتلا به سندرم متابولیک توصیه نمود.

کلیدواژه ها:

تغییرپذیری ضربان قلب ، تمرین هوازی ، تمرین مقاومتی ، تمرین موازی ، سندرم متابولیک ، سیگار ، سیستم عصبی خودکار