آیا اضافه کردن آزادسازی فاشیای عضله دیافراگم به درمان روتین، اثر فزاینده ای بر بهبود درد، ناتوانی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به شانه درد مزمن دارد؟

هدف:شانه درد سومین اختلال شایع عضلانی–اسکلتی است و احتمالا اختلال در عملکرد دیافراگم بتواند منجر به تغییرات آرتروکینماتیک و موثر در ایجاد علائم بیماران شانه دردی شود. هدف این مطالعه بررسی تاثیر افزودن آزادسازی مایوفاشیال عضله دیافراگم به درمان فیزیوتراپی روتین بر درد، ناتوانی عملکردی و کیفیت زندگی این بیماران می باشد.روش بررسی:این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور شامل ۲۵ بیمار در دو گروه کنترل (فیزیوتراپی روتین + آزادسازی شم عضله دیافراگم) و مداخله (فیزیوتراپی روتین + آزادسازی فعال عضله دیافراگم) بود که شش جلسه درمان، در طی دو هفته دریافت کردند. شدت درد، ناتوانی عملکردی و کیفیت زندگی با استفاده از مقیاس دیداری درد (Visual Analogue Scale; VAS)، شاخص درد و ناتوانی شانه (Shoulder Pain and Disability Index; SPADI) و پرسش نامه کیفیت زندگی (Short- form-۱۲ ;SF-۱۲) مورد بررسی قرار گرفت. از آزمون های تی مستقل و زوجی برای مقایسه ی درون گروهی و بین گروهی و از شاخص کوهن (Cohen’s d) برای بررسی اندازه تاثیر استفاده گردید.یافته ها:شدت درد در حالت استراحت، فعالیت و خواب شبانه و شاخص SPADI در دو گروه مداخله و کنترل به طور معنی داری از قبل تا پس از درمان کاهش داشت (۰/۰۰۱>p) ولی اندازه اثر در گروه مداخله بیشتر بود. بعد روانی (Mental Component Score; MCS) کیفیت زندگی در گروه کنترل به طور معنی داری بهبود نشان داد (۰/۰۰۱>p) و اندازه اثر ۰/۷۸ بود. بعد فیزیکی کیفیت زندگی (Physical Component Score; PCS) نیز در گروه کنترل به طور معنی داری افزایش داشت (۰/۰۱>p) و اندازه اثر ۱/۱ بود.نتیجه گیری:آزادسازی فعال مایوفاشیال عضله دیافراگم همراه درمان فیزیوتراپی روتین و دست گذاری بصورت شم می تواند در کاهش درد و ناتوانی بیماران مبتلا به شانه درد مزمن موثر باشد. اما شواهد کافی مبنی بر تاثیر متفاوت آزاد سازی فعال و شم عضله دیافراگم در بهبود درد و شاخص ناتوانی در بیماران شانه دردی بدست نیامد. در مطالعه حاضر گروه با دست گذاری به صورت شم تغییرات بهتری در کیفیت زندگی نشان داد.

کلیدواژه ها:

شانه درد مزمن ، آزادسازی مایوفاشیال ، دیافراگم ، فیزیوتراپی ، کیفیت زندگی ، شاخص درد و ناتوانی شانه