تبادلات مقدس: تحلیل مردم نگارانه کارکرد شفابخش غذا در آیین سفره های نذری

این پژوهش با رویکرد مردم نگاری تفسیری، کارکرد شفابخشی غذا در چارچوب آیین نذر زنان شهر کرمان را واکاوی می کند. هدف، تشریح چگونگی تبدیل غذا از ابژه ای مادی به عاملی فعال و چندوجهی برای مبادله های شفابخش در این آیین است. روش شناسی مبتنی بر مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۱۲ زن نذرکننده در فرآیند پخت و توزیع بود. داده ها با استفاده از کدگذاری سه مرحله ای و روش تحلیل مضمون استخراج شدند. یافته ها نشان داد که غذا در نذر، از صرفا تغذیه ای فراتر رفته و به ابژه ای حامل نیت و امید تبدیل می شود. کنش پخت و توزیع نذر به عنوان شکلی از مدیریت فرهنگی اضطراب عمل کرده و رنج های وجودی را به یک کنش معنادار ترجمه می کند. این آیین همزمان سه بعد شفا (جسمانی، روانی-اجتماعی و معنوی) را فعال می سازد. نمادشناسی غذایی نیز تایید کرد که هر خوراکی، دلالت بر نوع نیاز دارد (از بقا تا بازسازی). در نتیجه، نذر غذایی به مثابه یک نظام درمانی نمادین و زن محور معرفی می شود؛ جایی که آشپزخانه به ساحتی قدسی تبدیل شده و آشپزی زنانه ابزاری برای بازسازی انسجام روانی و تقویت همبستگی اجتماعی است. این آیین در نهایت، نوعی مهندسی فرهنگی برای کنترل بحران های وجودی تلقی می گردد.

کلیدواژه ها:

نذر غذایی ، مردم نگاری شفا ، آیین زنان کرمان ، شفای نمادین ، مدیریت فرهنگی اضطراب ، نظام درمانی نمادین