زیست دین درجهان پساسکولار مرور تحلیلی انتقادی برکتاب چکونه سکولار نباشیم

هدف عمده مقاله حاضر وارسی و ارزیابی نقادانه کتاب «چگونه سکولار نباشیم ؟»نوشته جیمز اسمیت وشرحی روایی بر اثر بنیادین چارلز تیلور با عنوان عصر سکولار است.اثر جیمز کی. اسمیت، ساختاری ساده سازی شده و روایت محور است و خطر تقلیل گرایی را به همراه دارد.وبه جای ارائه یک نظریه مستقل درباره سکولاریسم؛متنی تفسیری و بازنویسی شده بشمار می آیدکه ضرورت ارزیابی انتقادی آن را برجسته می کند.پیش فرض بنیادین کتاب اسمیت براین است که سکولاریسم در جهان مدرن نه به معنای حذف دین، بلکه به عنوان تغییر شرایط امکان ایمان باید درک شود.استدلال اسمیت مبتنی بر تجربه زیسته ایمان است،نشان می دهد که زیست مومنانه در عصر سکولار بیش از آنکه به استدلال فلسفی وابسته باشد، به تربیت احساس، تخیل، مناسک وزیست جمعی نیاز دارد. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی–ساختاری و بهره گیری از نقد تبارشناسانه فوکویی در چارچوب نظری طلال اسد، افق تازه ای برای تحلیل عمیق سکولاریسم و امکان زیست دینی می گشاید.چنین رویکردی زمینه ساز ارائه الگویی جامع است؛ الگویی که از یک سو از دستاوردهای عقلانیت مدرن بهره می گیرد و از سوی دیگر، بر جامعیت دین و پیوند ناگسستنی آن با عرصه دنیا و آخرت تاکید دارد.این مسیر می تواند به بازاندیشی در نظریه سکولاریسم و آغاز گفت وگویی جدی تر درباره امکان های زیست دینی در جهان معاصر و پسا سکولار بینجامد.هدف عمده مقاله حاضر وارسی و ارزیابی نقادانه کتاب «چگونه سکولار نباشیم ؟»نوشته جیمز اسمیت وشرحی روایی بر اثر بنیادین چارلز تیلور با عنوان عصر سکولار است.اثر جیمز کی. اسمیت، ساختاری ساده سازی شده و روایت محور است و خطر تقلیل گرایی را به همراه دارد.وبه جای ارائه یک نظریه مستقل درباره سکولاریسم؛متنی تفسیری و بازنویسی شده بشمار می آیدکه ضرورت ارزیابی انتقادی آن را برجسته می کند.پیش فرض بنیادین کتاب اسمیت براین است که سکولاریسم در جهان مدرن نه به معنای حذف دین، بلکه به عنوان تغییر شرایط امکان ایمان باید درک شود.استدلال اسمیت مبتنی بر تجربه زیسته ایمان است،نشان می دهد که زیست مومنانه در عصر سکولار بیش از آنکه به استدلال فلسفی وابسته باشد، به تربیت احساس، تخیل، مناسک وزیست جمعی نیاز دارد. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی–ساختاری و بهره گیری از نقد تبارشناسانه فوکویی در چارچوب نظری طلال اسد، افق تازه ای برای تحلیل عمیق سکولاریسم و امکان زیست دینی می گشاید.چنین رویکردی زمینه ساز ارائه الگویی جامع است؛ الگویی که از یک سو از دستاوردهای عقلانیت مدرن بهره می گیرد و از سوی دیگر، بر جامعیت دین و پیوند ناگسستنی آن با عرصه دنیا و آخرت تاکید دارد.این مسیر می تواند به بازاندیشی در نظریه سکولاریسم و آغاز گفت وگویی جدی تر درباره امکان های زیست دینی در جهان معاصر و پسا سکولار بینجامد.

کلیدواژه ها:

سکولاریسم ، زیست دینی ، مدرنیته ، فرهنگ پساسکولار