مسئولیت اجتماعی ذی نفعان محیط زیستی شهرداری تهران در مدل ارتباط ریسک های محیطی

به دنبال ظهور تکثرگرایی در جامعه و به منظور پیشبرد مطلوب فرآیندها، همکاری و مشارکت ذی نفعان جهت مدیریت پایدار منابع، امری بدیهی به نظر می رسد. در این میان شناسایی و تحلیل ذی نفعان در پروژه های مختلف توسعه شهر، اهمیت ویژه ای دارد و با توجه به پیامدها و آثار مسائل محیط زیستی، دارا بودن تفکر سیستمی در ابعاد نظری و عملی ضروری می باشد. در این راستا کشف ذی نفعان محیط زیستی در سایه رویکرد مشارکتی، هدف اصلی پژوهش مزبور است. در این مطالعه، شهرداری تهران بنا به ماهیت ارائه خدمات در شهر، مبنای مطالعه قرار گرفت. بعد نظری تحقیق بر پایه روش کیفی از نوع فراترکیب و بعد عملی آن بر مبنای روش کیفی-اکتشافی بود که با تکمیل پرسشنامه های ارتباطات سازمانی و روش گلوله برفی انجام شد. جامعه آماری، پرسنل محیط زیست شهرداری تهران بود و پاسخ ها، جهت یکپارچه سازی، مورد غربالگری قرار گرفت. با شناسایی ذی نفعان، طبقه بندی براساس مفاهیم تئوری شبکه و نظریه کلارکسون صورت پذیرفت و برای تحلیل روابط آنان با موضوعات محیط زیستی، از مدل ارتباطی ریسک های محیطی بهره برداری شد. خروجی مدل نشان داد با توجه به اینکه شهرداری تهران به عنوان هسته مرکزی پژوهش انتخاب گردید، درجه اهمیت ذی نفعان اصلی و کلیدی با تلفیق موضوعات محیط زیستی در مرکز سیاستگذاری؛ بعلت تصویب مصوبات، لوایح، آئین نامه ها، بخشنامه ها و دستورالعمل ها با یکدیگر متوازن است و این امر مبین اهمیت آثار و گستره پیامدهای محیط زیستی و توجه به تبعات تصمیمات کلان است که بر عملکرد ذی نفعان ثانویه در حوزه  اجرا و نظارت اثرگذار است. در پایان مسئولیت اجتماعی دی نفعان محیط زیستی تشریح و پیشنهاداتی جهت بهبود عملکرد سازمانی مطرح گردید.

کلیدواژه ها:

ذی نفعان ، ریسک های محیطی ، شهرداری تهران ، مسئولیت اجتماعی