تبیین تربیتی و روانشناختی توجه به صفات ذاتی خدا در دعای ابوحمزه ثمالی

تربیت از مهمترین مسائل حیات بشری است که در اسلام، پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) به آن اهتمام ویژه ای داشته اند. دعای ابوحمزه ثمالی، منسوب به امام سجاد (ع) از دعاهای پرمحتوا در منابع شیعی و سرشار از مضامین تربیتی و عرفانی است. این دعا با بیانی زیبا، زمینه ساز شناخت خداوند و تقویت ارتباط با اوست. پژوهش حاضر، مولفه های تربیتی و روان شناختی ارتباط با خدا در این دعا را با تمرکز بر شناخت صفات الهی (ذاتی و فعلی) و تاثیر این شناخت بر سلوک فردی و اجتماعی انسان بررسی می کند. پژوهش حاضر با روش تحلیل محتوا و کدگذاری مضامین دعای ابوحمزه ثمالی انجام شده است. با استناد به آیات قرآن، روایات و منابع روان شناختی، مولفه های ارتباطی انسان با خدا استخراج و تحلیل شده اند. رویکرد تحقیق، توصیفی- تحلیلی است و از منابع کتابخانه ای و حدیثی بهره گرفته شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که عوامل شناختی مانند شناخت صفات ذاتی الهی مانند رحمت، قدرت، فضل و... پایه های ارتباط با خدا را شکل می دهد و آثار روان شناختی آن شامل تقویت ایمان، آرامش روانی، افزایش تاب آوری و رشد ارزش های اخلاقی است.

کلیدواژه ها:

تربیت ، ارتباط با خدا ، شناخت و معرفت خداوند ، صفات ذاتی