تبیین چگونگی پویایی های اتحادسازی آمریکا در برابر چین در دریای چین جنوبی

دریای چین جنوبی از مناطق استراتژیک آسیا و اقیانوسیه به شمار می آید. این منطقه در یک دهه اخیر به صحنه زورآزمایی و تقابل جویی آمریکا با چین تبدیل شده است. ظهور قدرت سخت چین در منطقه و پاسخ ایالات متحده و کشورهای ساحلی دریای چین جنوبی به این تهدیدات، ضمن توسعه تنش ها و مسابقات تسلیحاتی در شرق آسیا، می تواند موازنه قدرت در شرق آسیا را تحت تاثیر قرار دهد. لذا سوال اصلی پژوهش این است که چگونه کاربست نظریه موازنه قدرت والتز می تواند پویایی های اتحادسازی آمریکا در برابر چین در دریای چین جنوبی را تبیین کند؟ فرضیه پژوهش این است که چین با اتخاذ سیاست موازنه سازی درونی، رفتاری تهاجمی و سخت در دریای چین جنوبی از خود نشان داده است که این امر ضمن افزایش قدرت دریایی پکن، تهدیدی استراتژیک برای ایالات متحده و شرکای منطقه ای آن در شرق آسیا تلقی می گردد. لذا ایالات متحده در برابر تهدیدات و افزایش قدرت چین در دریای چین جنوبی به ابتکار موازنه قدرت در قالب توازن گرایی بیرونی در استراتژی کلان خود متوسل گردیده است. درک مشترک آمریکا و کشورهای منطقه از تهدیدات روزافزون چین، باعث شده است تا واشنگتن با حضور در منطقه و ایجاد کمربندی از اتحادها با بازیگران ساحلی به تقابل با پکن روی آورد که این امر می تواند به تضعیف قدرت چین و شکل گیری معادلات منطقه به نفع واشنگتن و متحدان آن در جنوب شرق آسیا کمک شایانی نماید. این تقابل جویی ها امنیت و چینش قدرت در شرق آسیا را به شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد.

کلیدواژه ها:

آمریکا ، چین ، دریای چین جنوبی ، اتحاد ، موازنه قدرت