درکی از جنگ ۱۲روزه و تحول گفتمان «ما/دیگری» در ایران الگوریتم محور

جنگ دوازده روزه به عنوان نقطه عطفی سرنوشت ساز، تاثیری ژرف بر تجربه زیسته جمعی و همچنین بازنمایی گفتمان هویتی در ایران گذاشت. این رویداد نه تنها احساسات ملی را دگرگون ساخت، بلکه پرسش های بنیادینی درباره ماهیت و ساختار هویت ملی نیز پیش کشید. در شرایطی که گفتمان مسلط هویتی در طول دهه های گذشته، آمیزه ای از عناصر مذهبی، انقلابی و سنتی بوده، این جنگ ضرورت بازاندیشی و یکپارچه سازی دوباره هویت ملی را از منظر تدوین منابع جدید، ارزش ها و روایت های مشترک برجسته کرد. در این راستا، پرسش پژوهش حاضر این است کهاین جنگ چگونه بر بازخوانی گفتمان هویتی در ایران تاثیر گذاشته است و چه چارچوب جدیدی برای هویت ملی در پی آن قابل طرح است؟ هدف، پیشنهاد چهارچوبی تلفیقی و نوین است که با شرایط جامعه پس از جنگ همخوانی داشته باشد. فرضیه این پژوهش بر این است که تلفیق روایت های ریشه دار سنتی با گفتمانی فراگیر می تواند موجب تقویت همبستگی ملی در دوره پسا جنگ شود. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که بازتعریف هویت ملی نه تنها یک ضرورت نظری و زیسته، بلکه از جنبه سیاسی و اجتماعی برای بازیابی وحدت و انسجام فرهنگی، امری مهم وحیاتی است. فلذا راهکار پیشنهادی پژوهش حول سه محور اصلی شکل می گیرد؛ نخست بازخوانی تاریخی مشترک در قالب روایت های همگرایی ایرانیان، دوم ایجاد پیوند ارزشی بین ابعاد دینی-انقلابی و ملی گرایانه ایرانیان، ودرنهایت ترغیب روایت سازی موثر از سوی مردم و رسانه ها. انتظار می رود که این بازآرایی گفتمان هویتی، به پویایی هویت ملی و افزایش سرمایه اجتماعی در ایران پس از بحران بینجامد و بستری برای گفت وگوی بین نسلی شود.

کلیدواژه ها:

ایران ، هویت ملی ، دیگری ، انسجام اجتماعی ، گفتمان