سهم رنگ در تعین بخشی/یابی سوژه/ابژه های شعر بیدل

بیدل دهلوی از شاعران سبک هندی است که عمده شهرت او به دلیل سرودن غزلیات عرفانی - فلسفی است. پیچیدگی و دیریاب بودن اشعار او، به زعم بیشتر بیدل پژوهان باعث شده است که این شاعر در قیاس با شاعران دیگر، در ایران، کمتر شناخته شده باشد. در این پژوهش به بررسی و تحلیل رنگ در غزلیات او به روش توصیفی - تحلیلی پرداخته شده است. رنگ یکی از واژه های پر بسامد اشعار اوست که نشان از اهمیت آن در انتقال مفاهیم ذهنی بیدل دارد. بر اساس داده های این پژوهش می توان گفت: از نظر فلسفی، محدودیت های سوژه (Subject) در برابر ابژه (object)، مانع اتحاد کامل آن ها می شود. از منظر عرفانی، رنگ، حجابی است که با جلوه های خود، سوژه را از حقیقت جدا می کند؛ هرچند در حکم راهنمایی نیز برای رسیدن به ابژه می توانند به شمار روند. از منظر پدیدارشناختی (Phenomenology)، رنگ، نحوه ظهور ابژه در آگاهی سوژه است که همیشه ناقص و مشروط است. از منظر اگزیستانسیالیستی (Existentialism)، رنگ نشان دهنده جستجوی سوژه برای معنا در برابر ابژه ای است که اغلب دست نیافتنی یا فریبنده است.

کلیدواژه ها:

بیدل دهلوی ، غزلیات ، رنگ ، فلسفه ، عرفان ، تعین بخشی/یابی