نقش میانجی باورهای دینی در رابطه سبک های دلبستگی و ترومای کودکی با گرایش به طلاق زوجین

مقدمه: مشکلات دوران کودکی مانند تروماهای کودکی و سبک های دلبستگی به همراه باورهای دینی نسبت به ازدواج، از جمله عوامل موثر در گرایش زوجین به طلاق می باشند. پژوهش حاضر با هدف تعیین الگوی معادلات ساختاری گرایش به طلاق با سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی با میانجی گری باورهای دینی انجام شد. روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری بود. از بین زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرستان کرمانشاه در نیمه اول سال ۱۴۰۳، تعداد ۴۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های سبک دلبستگی کولینز و رید ، گرایش به طلاق قادرزاده و همکاران ، باورهای مذهبی بهرامی و ترومای دوران کودکی برنشتاین و همکاران  بود. تجزیه و تحلیل داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای ۲۶-SPSS و ۳-SMARTPLS انجام شد. یافته ها: بین سبک های دلبستگی، ترومای کودکی و باورهای دینی با گرایش به طلاق در زوجین، ارتباط مستقیم و معناداری دیده شد (۰/۰۱≥p). بعلاوه، باورهای دینی نقش میانجی را در میان تروماهای کودکی و سبک های دلبستگی با گرایش به طلاق بر عهده داشت (۰/۰۱≥p). نتیجه گیری: می توان گفت که سبک های دلبستگی ناایمن و تروماهای کودکی موجب تمایل بیشتر به طلاق و باورهای دینی و سبک دلبستگی ایمن موجب کاهش تمایل زوجین به جدایی می شود. از این رو به کلیه متخصصان سلامت روان به ویژه زوج درمانگران توصیه می شود که با توجه به نقش تروماهای کودکی، سبک های دلبستگی ناایمن و باورهای مذهبی، زمینه کاهش طلاق را در جامعه فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

Divorce ، Attachment Style ، Childhood Trauma ، Religious Beliefs ، طلاق ، سبک دلبستگی ، ترومای کودکی ، باورها