بررسی دوام ملات های ژئوپلیمری در برابر محیط اسیدی بر پایه متاکائولن حاوی میکروسیلیس تحت عمل آوری تسریع شده

در دهه های اخیر به دلیل تاثیرات مخرب زیست محیطی ناشی از تولید سیمان پرتلند، پژوهشگران را به مطالعه بر روی جایگزین هایی پایدار و سازگار با محیط زیست نظیر مصالح ژئوپلیمری سوق داده است. یکی از چالش های اصلی در استفاده از ملات های ژئوپلیمری، ارزیابی رفتار آن ها در محیط های خورنده، به ویژه محیط های اسیدی است. در این پژوهش، تاثیر استفاده از میکروسیلیس در درصدهای جایگزینی وزنی ۵، ۱۰، ۱۵ و ۲۰ درصد به عنوان جایگزین جزئی برای متاکائولن در ملات ژئوپلیمری بررسی شده است. فعال کننده قلیایی هیدروکسید سدیم ، با دو غلظت ۶ مولار و ۱۲ مولار، بکار گرفته شده و تمامی نمونه ها تحت روش عمل آوری تسریع شده قرار گرفتند. با هدف ارزیابی دوام، نمونه ها پس از عمل آوری اولیه به مدت ۲۸ روز در محلول اسید سولفوریک با pH=۱ نگهداری شدند. نتایج آزمایش مقاومت فشاری نشان داد که افزایش درصد جایگزینی میکروسیلیس و افزایش غلظت هیدروکسید سدیم، مقاومت ۲۸ روزه را به طور موثری بهبود می بخشد. جایگزینی۲۰٪ میکروسیلیس در غلظت ۱۲ مولار، مقاومت فشاری را بیش از ۵۵٪ و مقاومت خمشی را بیش از ۳۷٪ نسبت به نمونه فاقد میکروسیلیس بهبود بخشید. همچنین، نتایج حاکی از آن است که استفاده از میکروسیلیس در ملات ژئوپلیمری، دوام را به مقدار قابل توجهی افزایش داده و کاهش مقاومت فشاری ناشی از محیط اسیدی را به حداقل می رساند. این یافته ها، مسیر را برای کاربرد ملات های ژئوپلیمری در محیط های تهاجمی هموار می کند.

کلیدواژه ها:

ملات ژئوپلیمری ، میکروسیلیس ، محیط اسیدی ، متاکائولن ، عمل آوری تسریع شده