ارزیابی مقاومت فشاری بتن خودتراکم سنگین به روش غیر مخرب

امروزه بتن های سنگین در سازه هایی همچون ابنیه، پل ها، نیروگاه ها و مراکز پزشکی کاربرد گسترده ای یافته اند. هدف این پژوهش، ارزیابی مقاومت بتن خودتراکم سنگین با استفاده از آزمایش های غیرمخرب و بررسی ویژگی های بتن تازه است. در این تحقیق، درصد جایگزینی سنگدانه سنگین وزن مگنتیت (صفر، ۵۰ و ۱۰۰ درصد) با حداکثر اندازه ۱۵ میلی متر به عنوان متغیر اصلی در سنین مختلف بتن (۳، ۷، ۲۸ و ۹۰ روز) مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، میکروسیلیس به میزان ۶ درصد وزنی سیمان به صورت دو منظوره (در واکنش و پرکننده) و پودر سنگ آهک به میزان ۲۵ درصد جایگزین ماسه به عنوان پرکننده به کار گرفته شدند. در مجموع، شش طرح اختلاط شامل سه طرح بدون میکروسیلیس و سه طرح با میکروسیلیس ساخته و محیط عمل آوری مرطوب آزمایش شدند. نتایج نشان داد استفاده از میکروسیلیس موجب بهبود خاصیت پرکنندگی و افزایش حدود ۸ درصدی مقاومت فشاری بتن های خودتراکم سنگین و معمولی می شود. جایگزینی ۵۰ % سنگدانه مگنتیت بهترین عملکرد را داشته و مقاومت فشاری ۹۰ روزه را حدود ۱۰ مگاپاسکال نسبت به نمونه شاهد افزایش داده است. در حالی که جایگزینی ۱۰۰ % تنها حدود ۵ مگاپاسکال افزایش مقاومت ایجاد کرده است. همچنین سرعت پالس التراسونیک با افزایش سن بتن روندی صعودی دارد؛ در ۹۰ روز، جایگزینی ۵۰ % سنگدانه سنگین وزن منجر افزایش سرعت پالس التراسونیک حدود ۱/۷ % نسبت به نمونه با سنگدانه طبیعی شد. همچنین افزودن میکروسیلیس موجب بهبود ۲ تا ۳ % سرعت در همه طرح ها شد.

کلیدواژه ها:

بتن سنگین ، آزمایش های بتن تازه ، مقاومت فشاری ، التراسونیک ، چکش اشمیت