بازنمایی «من» زنانه در ادبیات داستانی معاصر ایران از دهه چهل تا هشتاد

این پژوهش به بررسی بازنمایی تصویر اجتماعی زنان در آثار ادبی دهه چهل تا هشتاد ایران می پردازد. بازنمایی زن از سوی مردان در آثاری که آنان خلق کرده اند، هموراه تصویری ناقص از زن ارائه داده اند. اکنون زنان در دهه های اخیر فرصتی بدست آورده اند که در آثار داستانی روایتی از خود، آنگونه که خود می پسندند نشان دهند. زنان تصویر اجتماعی خویش را چگونه درنظر می گیرند؟ تا چه اندازه آنان این تصویر را می پذیرند، یا رد میکنند؟ جهت یافتن پاسخ این سوالات، پنج دهه ادبیات داستانی معاصر ایران مورد پژوهش قرار می گیرد. از هر دهه رمان قابل توجه ای که استقبال خوانندگان و تحسین منتقدان را داشته است، انتخاب شده است. به دلیل عدم قطعیت و دائمی نبودن قوانین و قراردادهای اجتماعی، این تحقیق براساس تحلیل گفتمان انجام شده است. سوالات و نحوهی انجام این پژوهش نیازمند به کارگیری تحلیل گفتمان لاکلو و موف بودهاست. یافته های تحقیق نشان دهندهی گفتمان های متفاوتی هستند، که زنان سعی داشته اند خودشان را آنگونه در فضای اجتماعی معرفی و بازنمایی کنند. یافته های تحقیق اطلاعاتی را فراهم می کنند که آنها را در ذیل عناوینی چون گفتمان صفر، گفتمان برتری، گفتمان اعتراض و گفتمان حسرت دسته بندی می کنیم.

کلیدواژه ها:

ادبیات داستانی ، تحلیل گفتمان ، نویسندگان زن ، بازنمایی زن ، لاکلو و موف