مداخله، نفوذ و منابع: بازیگران خارجی و همگرایی راهبردی در جنگ داخلی آنگولا

در متون موجود درباره جنگ داخلی آنگولا (۱۹۷۵- ۱۹۹۱م)، اغلب از مقطعی کوتاه امام مهم از همگرایی راهبردی میان بلوک های کمونیستی و سرمایه داری غفلت شده است؛ به ویژه زمانی که کوبا در اوایل دهه ۱۹۸۰م مدافع منافع تاسیسات شرکت آمریکایی گلف اویل در منطقه کابیندا بود. درحالی که این جنگ معمولا در چارچوب تقابل دوقطبی میان صف سوسیالیستی جنبش مردمی آزادبخش آنگولا (MPLA) و نیروهای ضدکمونیستی اتحادیه ملی برای استقلال کامل آنگولا (UNITA) و تحت حمایت ایالات متحده تبیین می شود، در این چارچوب تفسیری ابعاد این رویداد مهم پنهان می ماند. در آن زمان کوبا با تامین نیروی نظامی، از عملیات شرکت گلف اویل محافظت می کرد؛ شرکتی آمریکایی که درآمد آن هم زمان بخشی از منابع مالی دولت تحت رهبری جنبش مردمی آزادبخش آنگولا را تامین می کرد. این همگرایی راهبردی این پرسش مهم را پیش می آورد: آیا مداخله های خارجی در جنگ های داخلی در شرایطی که منابع راهبردی در معرض رقابت است، روابطی از وابستگی را شکل می دهد که بر مرزهای ایدئولوژیکی فائق آید؟ برای پاسخ به این پرسش، از نظریه وابستگی نئومارکسیستی آندره گوندر فرانک بهره برده ایم تا نشان دهیم چگونه بازیگران خارجی قدرت مند ساختارهای اقتصادی و سیاسی دولت های ضعیف تر را شکل می دهند. مطالعه موردی آنگولا نشان می دهد که مداخله های صورت گرفته با توجیه هنجاری و ارزشی، ممکن است دولت های درگیر منازعه را به روابطی نامتقارن سوق دهد؛ روابطی که در آن منابع راهبردی و اهرم های سیاسی به بهای دریافت کمک خارجی تمام شده است.

کلیدواژه ها:

اصلاح مالیاتی ، آثار کلان اقتصادی ، درآمدهای مالیاتی ، کارایی درآمدی ، مالیات بر کالاها و خدمات (GST)