اثربخشی امیددرمانی بر بهزیستی معنوی و صبر در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی امیددرمانی مبتنی بر دیدگاه اسنایدر بر بهزیستی معنوی و صبر در میان مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این مطالعه از طرح آزمایشی پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه و انتساب تصادفی استفاده کرد. جامعه آماری شامل تمامی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بودند که به یک مرکز آموزشی و توانبخشی اوتیسم در شهر قم مراجعه کرده بودند. دوازده شرکت کننده به صورت تصادفی در هریک از دو گروه قرار گرفتند و مداخله در طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای هفتگی اجرا شد. متغیرهای وابسته قبل و بعد از مداخله با استفاده از مقیاس صبر و مقیاس بهزیستی معنوی اندازه گیری شدند. برای بررسی اثرات مداخله و مقایسه گروه ها از تحلیل های کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره (MANCOVA و ANCOVA) استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین گروه آزمایش و گواه از نظر بهزیستی معنوی و دو زیرمقیاس آن (بهزیستی وجودی و بهزیستی مذهبی) تفاوت معناداری وجود دارد. در مورد صبر، تنها در زیرمقیاس صبر در مواجهه با دشواری های زندگی تفاوت معنادار مشاهده شد؛ درحالیکه در صبر در برابر مشکلات روزمره و صبر بین فردی تفاوت معناداری مشاهده نشد. این یافته ها نشان می دهد که پروتکل مداخله پیشنهادی می تواند در مداخلات روان شناختی برای مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مفید باشد. همچنین راهکارهایی برای غنی سازی پروتکل امیددرمانی اسنایدر و افزایش اثربخشی آن در تقویت مولفه های مختلف صبر مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

امیددرمانی ، صبر ، بهزیستی معنوی ، مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم ، اتیسم