بررسی روند زمانی سندرم تخمدان پلی کیستیک طی سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ و پیش بینی آن تا سال ۲۰۳۰ در ایران

سابقه و هدف: با توجه به روند رو به رشد جهانی سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) و ساختار جوان جمعیتی ایران، مطالعه حاضر با هدف تعیین روند زمانی بروز استانداردشده سنیPCOS در استان های ایران طی سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ و پیش بینی آن تا سال ۲۰۳۰ انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه اکولوژیک، داده های بروز استانداردشده سنی PCOS(به ازای هر ۱۰۰هزار زن) برای ۳۱ استان ایران طی سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ از مطالعه بار جهانی بیماری ها (GBD) استخراج گردید. جهت مدل سازی روند زمانی و پیش بینی تا سال ۲۰۳۰، از رویکرد پارامتریک مدل سازی خودرگرسیون میانگین متحرک مجتمع (ARIMA) مبتنی بر چهارچوب باکس-جنکینز استفاده شد. تمامی تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار R و در سطح معنی داری ۰.۰۵ انجام شد. یافته ها: نرخ ملی بروزPCOS از ۶۳.۸ مورد در سال ۱۹۹۰ به ۸۳.۵ مورد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافت (افزایش ۳۱درصدی). بیشترین نرخ بروز در گروه های سنی نوجوانی (۱۰-۱۴ سال: ۴۹۸.۵ و ۱۵-۱۹ سال: ۴۲۴.۳ مورد در سال ۲۰۲۳) مشاهده شد. ازنظر جغرافیایی، استان های تهران (۹۰.۳)، البرز (۸۸.۲) و مازندران (۸۷.۷) بالاترین نرخ بروز را در سال ۲۰۲۳ داشتند. استان سیستان و بلوچستان با افزایش مطلق ۲۳واحدی و استان خراسان شمالی با افزایش مطلق ۲۴.۸ واحدی بیشترین بار بیماری اضافه شده را تجربه کردند. پیش بینی های مدل ARIMA نشان داد که در سال ۲۰۳۰ استان مازندران با نرخ ۸۵.۸ مورد (کاهشی خفیف) همچنان بالاترین و استان سیستان و بلوچستان با نرخ ۵۱.۸ مورد کمترین نرخ بروز را خواهند داشت. نتیجه گیری:  PCOS در ایران یک مشکل سلامت عمومی با روندی افزایشی و تمرکز بر نوجوانان و زنان جوان است. ناهمگنی جغرافیایی قابل توجهی در بروز این سندرم وجود داشته و پیش بینی می شود بار بیماری در آینده نزدیک در استان های شمالی و مرکزی متمرکز باقی بماند.

کلیدواژه ها:

Disease burden ، Polycystic ovary syndrome (PCOS) ، Temporal trend ، بار بیماری ، روند زمانی ، سندرم تخمدان پلی کیستیک