رابطه نارضایتی شغلی و تمایل به مهاجرت در کادر درمان دانشگاه علوم پزشکی همدان در سال ۱۴۰۳

سابقه و هدف: ایران به عنوان یکی از کشورهای دارای جمعیت جوان، دارای روند صعودی خروجی تحصیل کردگان علمی در سالیان اخیر است. نارضایتی شغلی در کشور مبدا نقش اصلی را در مهاجرت کادر درمان ایفا می کند. بنابراین هدف از انجام این مطالعه تعیین میزان نارضایتی شغلی در کادر درمان با تمایل به مهاجرت است. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال ۱۴۰۳با مشارکت ۵۴۰ نفر از کادر درمان دانشگاه علوم پزشکی همدان که به روش در دسترس انتخاب شده بودند، انجام شد. ابزار مطالعه، پرسشنامه استاندارد رضایت شغلی مینه سوتا  (MSQ)بود. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۰ تحلیل شد. توزیع نرمال بودن دادهها با استفاده از آزمون های تی استیودنت و من-ویتنی بررسی شد. در نهایت، از تحلیل واریانس و آزمون های همبستگی پیرسون و اسپیرمن در سطح معنی داری ۰.۰۵ تحلیلها انجام شد. یافته ها: از مجموع شرکت کنندگان، ۳۲۸ نفر (۶۰.۷%) مونث و۲۱۲ نفر (۳۹.۳ % ) مذکر بودند و میانگین سنی آن ها ۶.۹ ± ۳۰.۹۶ سال بود. ۱۵۶ نفر (۲۸.۹ %) از کادر درمان تمایل به مهاجرت نداشتند، درحالیکه ۲۹۱ نفر (۵۴.۴%) تمایل به مهاجرت، ۷۴ نفر (۱۳.۷%) برنامه ریزی برای مهاجرت و ۱۶ نفر (۳%) اقدام عملی برای مهاجرت داشتند. میانگین نمره رضایت شغلی ۱۱.۴±۴۱.۳۵ بود و کمترین میانگین مربوط به ابعاد نظام پرداخت و فرصت های پیشرفت شغلی بود. سطح رضایت شغلی در۲۰۰ نفر (۳۷.۲%) از افراد ضعیف، در ۲۹۱ نفر (۵۴.۴%) متوسط و در ۴۳ نفر (۸.۳%) بسیار خوب گزارش شد. همچنین بین شغل، تحصیلات و وضعیت استخدام با رضایت شغلی در کادر درمان متمایل به مهاجرت، ارتباط آماری معنی داری مشاهده شده است (۰.۰۰۱>P). نتیجه گیری: بخش قابلتوجهی از کادر درمان شاغل در بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی همدان تمایل به مهاجرت دارند و رضایت شغلی در اکثر این افراد در سطح ضعیف تا متوسط ارزیابی شد. تحلیل ابعاد رضایت شغلی نشان داد که نظام پرداخت و فرصت های پیشرفت حرفه ای، اصلی ترین کانون های نارضایتی هستند.

کلیدواژه ها:

Immigration ، Job satisfaction ، Medical staff ، رضایت شغلی ، کارکنان پزشکی ، مهاجرت