الگوی اپیدمیولوژیک سل در کودکان و نوجوانان زیر هجده سال در استان همدان در یک بازه زمانی ده ساله (۱۴۰۱-۱۳۹۱)

سابقه و هدف: سل همچنان یکی از نگرانی های عمده سلامت عمومی در سطح جهان است. سل در دوران کودکی و نوجوانی نشان دهنده انتقال مداوم و چالش های بالینی منحصربه فرد است. این مطالعه با هدف تجزیه و تحلیل ویژگی های اپیدمیولوژیک و بالینی و روند زمانی موارد سل زیر هجده سال در استان همدان، ایران، طی دوره ای ده ساله انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه ای توصیفی تحلیلی گذشته نگر با استفاده از داده های ثبت سل استانی از سال ۱۳۹۱ تا ۱۴۰۱ انجام شد. داده های جمعیت شناختی، بالینی و آزمایشگاهی، ازجمله نوع سل، یافته های باکتریولوژیکی، نتایج درمان و عوامل خطر، استخراج و تجزیه و تحلیل و روندهای زمانی با استفاده از آزمون روند کوکران آرمیتاژ ارزیابی شدند. یافته ها: در مجموع، ۳۵ مورد سل کودکان و نوجوانان شناسایی شد. زنان ۵۱/۴ درصد موارد را تشکیل می دادند و ۵۷/۱ درصد در مناطق شهری ساکن بودند. سل خارج ریوی غالب بود (۶۰ درصد) و درگیری غدد لنفاوی شایع ترین محل بود (۶۶/۷ درصد). اکثر موارد سل ریوی در ابتدا اسمیر منفی بودند (۵۷/۱ درصد). بااینحال، پس از دو ماه درمان، پنج مورد (۸۳/۳ درصد) از شش مورد اسمیر مثبت به وضعیت اسمیر منفی تبدیل شدند. موفقیت درمان زیاد بود و ۸۰ درصد درمان را تکمیل کردند، ۱۴/۳ درصد از نظر بالینی بهبود یافتند. میزان مرگ ومیر و موفق نشدن در درمان کم بود (هرکدام ۲/۹ درصد). در طول دوره مطالعه، در بروز سل روند کاهشی قابل توجهی مشاهده شد (۰/۰۵P<). نتیجه گیری: سل خارج ریوی و نتایج درمانی مطلوب در کودکان و نوجوانان در استان همدان الگوی غالب بود. کاهش قابل توجه در بروز در طول ده سال، نشان دهنده اقدامات موثر کنترل سل است. بااین حال، چالش ها در تشخیص زودهنگام، ردیابی تماس و مدیریت سل ریوی اسمیر منفی همچنان پابرجاست. در این منطقه برای کاهش بیشتر بار سل کودکان، به نظارت بیشتر و مداخلات هدفمند نیاز است.

کلیدواژه ها:

Adolescents ، Children ، Epidemiology ، Extra-pulmonary TB ، Treatment Outcome ، Tuberculosis ، سل ، کودکان ، نوجوانان ، اپیدمیولوژی ، سل خارج ریوی ، نتیجه درمان