اثربخشی اموزش مهارت های ارتباطی سهم گذارانه در جهت ارتقای مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی در زنان کارمند متاهل

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی مبتنی بر رویکرد سهم گذاری بر مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی بود. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کارمندان متاهل شهر تهران و نمونه مورد مطالعه ۴۰ نفر از کارمندان سازمان آب تهران بود که با روش نمونه گیری تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه صمیمیت خانواده واکر و تامپسون، پرسشنامه مهارت حل مسئله هپنر و پیترسون و پرسشنامه سبک زندگی سهم گذارانه اسمعیلی و همکاران. گروه آزمایش در یک برنامه آموزشی مهارت های ارتباطی سهم گذارانه طی ده جلسه شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار SPSS-۲۷ تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که با کنترل نمرات پیش آزمون، آموزش مهارت های ارتباطی سهم گذارانه موجب افزایش معنادار مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (۰۰۱/۰ > p). اندازه اثر به دست آمده نیز بیانگر تاثیر قوی مداخله بود. نتیجه: بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که رویکرد سهم گذاری، فراتر از آموزش صرف تکنیک های ارتباطی، با بازتعریف نقش فرد در رابطه و تقویت مسئولیت پذیری و عاملیت، می تواند به عنوان مداخله ای اثربخش برای ارتقای مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

Communication Skills ، Sahmgozar approach ، Problem-Solving Ability ، Family Intimacy ، مهارت های ارتباطی ، رویکرد سهم گذاری ، مهارت حل مسئله ، صمیمیت خانوادگی