تاثیر هم گرایی حقوق مالکیت بر هم گرایی تغییر ساختاری

ورود فناوری های نوین به اقتصاد جهانی موجب تغییرات عمیق در ساختارهای اقتصادی شده و بازتوزیع منابع به سمت بخش های بهره ورتر را تسریع کرده است. این فرایند، که به عنوان تغییرات ساختاری شناخته می شود، نقشی اساسی در افزایش ظرفیت های تولیدی و دستیابی به توسعه پایدار دارد. یکی از عوامل کلیدی موثر بر این فرایند، حقوق مالکیت است که زیربنای عملکرد صحیح اقتصاد و تخصیص بهینه منابع به شمار می رود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ابعاد مختلف حقوق مالکیت بر تغییرات ساختاری در ۲۶ کشور درحال توسعه طی دوره ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۲ انجام شده است. ابتدا با مدل رگرسیون افزایشی تعمیم یافته، وجود روابط غیرخطی و معنادار میان حقوق مالکیت و تغییرات ساختاری تایید شد. سپس با استفاده از رگرسیون کوانتایل بر کوانتایل، ماهیت پویای این روابط در سطوح مختلف توسعه اقتصادی تحلیل گردید. یافته ها نشان می دهد که اثر حقوق مالکیت کاملا وابسته به سطح توسعه کشورها است؛ محیط حقوقی و سیاسی در سطوح پایین توسعه اثر مثبت و در سطوح بالاتر اثر منفی دارد، در حالی که حقوق مالکیت فیزیکی در سطوح بالای توسعه بیشترین تاثیر را بر تغییرات ساختاری دارد. حقوق مالکیت معنوی نیز تنها در مراحل پیشرفته به عنوان محرک نوآوری و بازآرایی ساختاری نقش برجسته ای ایفا می کند. بر این اساس، اولویت های سیاستی باید متناسب با مرحله توسعه هر کشور تنظیم شود.

کلیدواژه ها:

تغییرات ساختاری ، ظرفیت های تولیدی ، محیط حقوقی و سیاسی ، حقوق مالکیت فیزیکی ، حقوق مالکیت معنوی