تحلیل پدیدارشناختی زبان شاعرانه در «اغانی مهیار الدمشقی» از ادونیس: خوانشی هایدگری

پدیدارشناسی هایدگری بر مطالعه دازاین و چگونگی انکشاف حقیقت ازطریق زبان تمرکز دارد. در حوزه ادبیات، پدیدارشناسی زبان شاعرانه بر این امر متمرکز است که شعر چگونه ازطریق ساختارهای زبانی خود، نه محتوای گزاره ای، حقیقت را آشکار می سازد. مارتین هایدگر، فیلسوف آلمانی، زبان را خانه هستی می داند و معتقد است زبان شاعرانه، با فراتر رفتن از کارکرد ارتباطی محض و ازطریق مکانیسم هایی چون نامیدن بنیادین، گشودگی افق و رخداد حقیقت، امکان سکونت اصیل دازاین در جهان را فراهم می آورد. دفتر شعری «اغانی مهیار الدمشقی» سروده ادونیس، شاعر نامدار معاصر عرب، بستری مناسب برای آزمون این آراء است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مفاهیم کلیدی پدیدارشناسی هایدگری همچون دازاین، سکونت، رخداد حقیقت، زبان به مثابه خانه هستی، به واکاوی لایه های پنهان زبان شاعرانه این دفتر می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که زبان در این اثر از کارکرد ارتباطی صرف فراتر رفته و ازطریق مکانیسم هایی چون نامیدن پنهان، دگرگونی استعاری وجودی و ساختارهای نحوی گسسته به خانه هستی برای دازاین مهیار تبدیل می شود. همچنین امر قدسی در این چارچوب نه به مثابه موجودی متافیزیکی، بلکه به عنوان رخداد آشکارگی وجود در دل کلام تجلی می یابد. از این منظر، حالات وجودی مهیار نه ازطریق توصیف، بلکه در خود چگونگی چینش واژگان و ساختار نحوی بازنمایی می گردد. این پژوهش روشن می سازد که چگونه زبان شاعرانه در «اغانی مهیار الدمشقی» نه واسطه، بلکه خود عرصه تحقق وجود است.

کلیدواژه ها:

ادونیس ، «اغانی مهیار الدمشقی» ، پدیدارشناسی ، زبان شاعرانه ، هایدگر ، دازاین