به سوی یک هستی شناسی هانتولوژیک: خوانش پراشی ماده تاریک و تروما در «در انتظار گودو» و «نمایشنامه آمریکایی»

پژوهش حاضر با هدف تبیین هستی شناسی غیاب در دو نمایشنامه شاخص درام معاصر، چارچوب «هستی شناسی هانتولوژیک» را ازطریق تلفیق مفاهیم «ماده تاریک تئاتری» (سوفر)، «رئالیسم عاملی» (باراد) و «نظریه تروما» (کاروت) صورت بندی می کند. این مطالعه با روش کیفی بنیادی - نظری و با بهره گیری از رویکرد «خوانش پراشی»، در انتظار گودو (بکت) و نمایشنامه آمریکایی (پارکس) را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که غیاب در این آثار نه یک خلا معنایی، بلکه نیرویی مادی با «عاملیت گرانشی» است که ساختار دراماتیک را بازپیکربندی می کند. در این فرایند، ابژه های صحنه به «فسیل های زمانی» تبدیل می شوند و مرز میان حضوروغیاب ازطریق «برش های عاملی» پیوسته جابه جا می گردد. در خوانش پراشی، گودو به مثابه «ماده تاریک»، میدان گرانشی غیاب را شکل می دهد و حفره بزرگ تاریخ در نمایشنامه پارکس، رسوب مادی تروماهای تاریخی را بازمی نمایاند. تکنیک تکرار در بکت به پوچی و تهی شدگی می انجامد، اما در پارکس ازطریق «تکرار و بازبینی» به انباشت مادی و تولید وزن تاریخی منجر می شود. پژوهش نتیجه می گیرد که درک غیاب مستلزم گذار از نشانه شناسی بازنمودی به هستی شناسی مادی است؛ قلمرویی که مخاطب ازطریق درگیری بدن مند با غیاب، به مسئولیت اخلاقی دربرابر غایبان تاریخ دست می یابد.

کلیدواژه ها:

هستی شناسی غیاب ، رئالیسم عاملی ، ماده تاریک تئاتری ، خوانش پراشی ، نظریه تروما ، ساموئل بکت ، سوزان - لوری پارکس