سنجش افکار عمومی دانشگاه های ایران در وضعیت اضطراری جنگ: مسئله داده یا فهم؟

این مقاله چالش های روش شناختی و جامعه شناختی سنجش افکار عمومی در دانشگاه های ایران در وضعیت اضطراری زمان جنگ را بررسی می کند. برخلاف رویکرد مرسوم که دشواری های سنجش در بحران را به مسائل فنی سوگیری نمونه گیری، افت نرخ پاسخگویی و اثرات ترس تقلیل می دهد، این مقاله استدلال می کند که وضعیت اضطراری جنگ، بحرانی عمیق تر در سطح تفسیر و بازنمایی خود افکار عمومی پدید می آورد. در بستری که با عدم قطعیت، فشار سیاسی، تشدید احساسات و میانجی گری پلتفرمی شکل می گیرد، افکار عمومی دیگر ابژه ای پایدار و شفاف برای اندازه گیری مستقیم نیست، بلکه رفتار ارتباطی از رهگذر خودنظارتی، سازگاری نمادین، سرایت عاطفی، سکوت راهبردی و خلق وخوی جمعی متغیر ساخته می شود. دانشگاه های ایران به مثابه موردی جامعه شناختی متمایز مفهوم سازی شده اند، چرا که هم زمان فضای فکری نخبگان، نهاد حساس سیاسی، محیط ارتباطی پلتفرمی و بستر تولید همبستگی عاطفی هستند؛ ویژگی هایی که داده های ارتباطی-عاطفی متراکم اما ناپایدار تولید می کنند. با اتکا به تحلیل انتقادی و ترکیب نظری ادبیات جامعه شناسی افکار عمومی، جامعه شناسی احساسات و مطالعات پلتفرم، مقاله نشان می دهد که مشکل اصلی نه کمبود یا تحریف داده، بلکه بی ثباتی معنا در شرایط اضطراری است. یافته اصلی این است که افکار عمومی زمان جنگ باید به مثابه زمینه ای بازنمایی شده، اجتماعا تولیدشده و مشروط به احساس فهم شود، نه واقعیتی ازپیش موجود و منتظر کشف. مقاله با ارائه تفسیری مجدد از پژوهش افکار عمومی در جوامع اضطراری معاصر به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

وضعیت اضطراری زمان جنگ ، دانشگاه های ایران ، جامعه شناسی احساسات ، جامعه پلتفرمی