نقد و بررسی کتاب مجمع النوادر (کتابی از میراث داستانی شبه قاره)

فیض الله بن زین العابدین بن حسام بنبانی، نامور به ملک القضات صدرجهان از صاحب منصبان بلندپایه دربار محمودشاه بیگره، پادشاه کجرات (حک: ۸۶۳-۹۱۷ ق) بود. سال زاده شدنش به درستی دانسته نیست؛ اما نشانی هست که تا سال ۹۰۷ زنده بوده است. وی افزون بر جایگاه های سیاسی با نگارش کتاب طبقات / تاریخ محمود شاهی در شمار یکی از تاریخ نگاران سده دهم هجری در هند به حساب می آید. فیض الله صدرجهان، زمانی که به سال ۹۰۳ ق در محمدآباد چمپانیر روزگار می گذرانیده بر آن می شود تا به قول خودش در مدت دو ماه با مطالعه منابع تاریخی و سیره های عربی و فارسی، حکایاتی شیرین و عبرت آموز، کتابی به پارسی در چهل فصل تدوین کند. وی با افزودن دیباچه، مقدمه و خاتمه و هفده حکایت از دیده ها و تجربه های شخصی به تکمیل آن می پردازد و نام مجمع النوادر را بر آن می نهد. دکتر سلمان ساکت و صفورا مولائی این کتاب را نظر به اینکه مصحح پیشین – دکتر رعنا جوادی، چاپ ۱۴۰۲، انتشارات آریا چامه – نسخه معتبر و کهن تری را در دسترس نداشته، بر اساس چهارنسخه تصحیح کرده و با یک مقدمه (۹۵ صفحه)، متن (۴۳۶ ص)، تعلیقات (۲۰۵ ص)، نمایه ها (۱۴۸ ص) و منابع (۳۶ ص) در نشر ادبیات، قم، با شمارگان ۲۵۰ نسخه، جلد گالینگور، در سال ۱۴۰۴ ش به چاپ رسانده اند. کوشش این جانب در این نوشتار، شناسایی و شناساندن و نقد و ارزیابی همین چاپ است.

کلیدواژه ها:

فیض الله بنبانی ، مجمع النوادر ، تصحیح متون ، نقد و ارزیابی