تحلیل عوامل موثر برفاصله زمانی بین ازدواج تا تولد اولین فرزند در زنان همسردار شهرستان اردکان

مقدمه: یکی از تحولاتی که در سال های اخیر در رفتارهای باروری زوجین ایرانی رخ داده است، عقب انداختن ازدواج و فرزندآوری به سنین بالاتر است. این امر، باروری زنان را کاهش داده و پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و جمعیتی تاثیرگذاری به دنبال دارد. هدف  مقاله حاضر، تحلیل فاصله زمانی بین ازدواج تا ولادت فرزند اول و عوامل تعیین کننده آن بود. مواد و رو ش کار: این مطالعه مبتنی بر داده های ثانویه ای بود که در یک پیمایش مقطعی و به کمک پرسشنامه جمع آوری شد. اطلاعات مورد نیاز تحقیق، به روش مصاحبه از ۴۰۰ نفر از زنان همسردار ۵۴-۱۵ ساله (که براساس روش تصادفی سیستماتیک از ۱۲ خوشه در مناطق شهری و روستایی شهرستان اردکان انتخاب شده بودند) در سال ۱۴۰۲ جمع آوری گردید. علاوه براین، بخشی از متغیرها و اطلاعات تکمیلی مورد نیاز، با جستجوی کدملی افراد نمونه تحقیق از سامانه یکپارچه بهداشت (سامانه سیب) استخراج و به اطلاعات آن ها در فایل اکسل افزوده شد. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل بقا، آزمون کاپلان مایر و لگ نرمال مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج تحلیل بقا نشان داد که میانه فاصله ازدواج تا زمان تولد اول، ۳۲ ماه است. به عبارت دیگر تا ۳۲ ماه بعد از ازدواج، نیمی از زنان به فرزند اول رسیده و نیمی بی فرزند باقی مانده اند. براساس نتایج مدل سازی نیز سن و سطح تحصیلات زنان و وضعیت مهاجرت از عوامل مهم وتاثیرگذار شناخته شدند. براساس مدل بقای لگ نرمال با افزایش سن زنان، مدت زمان بقای ازدواج تا تولد فرزند اول کمتر شده و زنان در فاصله کوتاه تری از ازدواج اقدام به فرزندآوری کرده اند. در زنان با تحصیلات کمتر تولد فرزند اول زودتر است. افراد غیربومی نیز در فاصله طولانی تری از ازدواج، فرزند اول خود را به دنیا آورده اند. نتیجه گیری: براساس یافته ها بی فرزندی در شهرستان اردکان پایین بوده و اکثر ازدواج ها به فرزندآوری ختم شده است. این مهم به دلیل فرهنگ مذهبی، اخلاقی و خانوادگی است که نگرش مثبتی نسبت به ابعاد مختلف ازدواج و تشکیل خانواده ایجاد کرده است.

کلیدواژه ها:

Childbearing patterns ، reproductive behavior ، fertility desires ، birth timing ، fertility decline. ، الگوی فرزندآوری ، رفتار باروری ، تمایل های باروری ، زمان بندی موالید ، کاهش فرزندآوری