ارزیابی اثر پیاده سازی سیاست های تعادل کار و زندگی بر نرخ فرسودگی شغلی در نیروی انسانی سازمان ها (مطالعه موردی: سازمان تامین اجتماعی استان چهارمحال و بختیاری)

روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی با رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان سازمان تامین اجتماعی استان چهارمحال و بختیاری به تعداد ۳۸۰ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران، ۱۹۱ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب با حجم جامعه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد تعادل کار و زندگی و فرسودگی شغلی ماسلاک (MBI) استفاده گردید. روایی محتوایی پرسشنامه ها با استفاده از شاخص CVI به ترتیب ۹۲/۰ و ۹۰/۰ و پایایی با آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۹/۰ و ۸۷/۰ تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار SPSS و Lisrel انجام پذیرفت. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که بین پیاده سازی سیاست های تعادل کار و زندگی و ابعاد فرسودگی شغلی (خستگی عاطفی، مسخ شخصیت و کاهش کفایت شخصی) رابطه معکوس و معناداری وجود دارد (۰۵/۰ > P). ضریب مسیر بین متغیر تعادل کار و زندگی با خستگی عاطفی (۵۸/۰- = β)، با مسخ شخصیت (۴۲/۰- = β) و با کاهش کفایت شخصی (۳۶/۰- = β) محاسبه گردید که نشان دهنده تاثیر متوسط تا قوی است. همچنین، شاخص های برازش مدل (RMSEA =۰.۰۶۲ ، CFI =۰.۹۴ ، NFI =۰.۹۱)حاکی از برازش مطلوب مدل مفهومی پژوهش بود.

کلیدواژه ها:

تعادل کار و زندگی ، فرسودگی شغلی ، خستگی عاطفی ، مسخ شخصیت ، سازمان تامین اجتماعی