حضور رئالیسم انتقادی در پژوهش های سازمان و مدیریت:واکاوی تلاش های روش شناسانه

این نوشته به بررسی حضور و نقش رئالیسم انتقادی در پژوهش های سازمان و مدیریت می پردازد و آن را به عنوان پارادایمی تلفیقی معرفی می کند که از محدودیت های تحصل گرایی و تفسیرگرایی فراتر می رود. رئالیسم انتقادی، بر پایه آثار روی بسکار، واقعیت را به سه لایه واقعی (ساختارها و سازکارها)، بالفعل (رویدادها) و تجربی (تجربه ها) تقسیم می کند و بر تعامل ساختار و عاملیت تاکید دارد. مقاله ابتدا ظهور این رویکرد در مطالعات سازمانی را رصد کرده و پیش فرض های هستی شناختانه (مانند هستی شناسی لایه مند و سیستم های باز)، شناخت شناختانه (دانش خطاپذیر و واسطه ای) و روش شناختانه (کثرت گرایی و استدلال استرجاعی) آن را واکاوی می کند. سپس، استدلال های پژوهشی (استقرایی، قیاسی، استنتاج بهترین تبیین و استرجاعی) را مقایسه کرده و تمایز میان ساختار، سازکار، رویداد و تجربه را برجسته می سازد. پایداری تجربی یافته ها از طریق فرآیندهای نظام مند مانند شرح رویدادها، نگاشت ساختارها و تایید تجربی تضمین می شود. نوآوری های روش شناختی، از مدل RRREIC بسکار تا رویکردهای کاربردی دانرمارک و وین و ویلیامز، و در نهایت معرفی روش شناسی نویسندگان، ابزارهایی عملی برای کشف سازکارهای علی ارائه می دهند. در نهایت، مقاله بر ظرفیت رهایی بخش رئالیسم انتقادی در مواجهه با پیچیدگی های سازمانی معاصر تاکید کرده و آن را به عنوان بدیلی جذاب برای پارادایم های سنتی معرفی می کند. این رویکرد، با ادغام عمق نظری و کاربرد عملی، پژوهش های سازمانی را غنی می سازد.

کلیدواژه ها:

رئالیسم انتقادی ، مطالعات سازمان و مدیریت ، هستی شناسی لایه مند ، استدلال استرجاعی ، روش شناسی تلفیقی