سنجش تاب آوری فضایی-کالبدی مقاصد گردشگری اسب براساس شاخص های آمایش سرزمین پایدار (نمونه موردی: استان خوزستان)

گردشگری اسب، به­عنوان یکی از شاخص ترین گونه های گردشگری ورزشی-فرهنگی، پیوندی ناگسستنی با منابع زیستی و کالبدی زمین دارد؛ با این­حال، فقدان برنامه ریزی منسجم فضایی، منجر به آسیب پذیری این مقاصد در برابر مخاطرات محیطی و کالبدی شده­است. پژوهش حاضر، با هدف تبیین مدل تاب آوری فضایی-کالبدی مقاصد گردشگری اسب براساس شاخص های آمایش سرزمین پایدار در استان خوزستان انجام شده­است. پژهش حاضر، از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-تحلیلی است. ابزار گردآوری داده ها، پرسش­نامه محقق ساخته شامل شاخص های آمایش سرزمین (پایداری اکولوژیک، اقتصادی-اجتماعی و سازگاری کاربری اراضی) و مولفه های تاب آوری (تنوع، انعطاف پذیری و نفوذپذیری) است. جامعه آماری شامل: خبرگان حوزه برنامه ریزی شهری، کارشناسان گردشگری و مالکان باشگاه های سوارکاری استان خوزستان، گردشگران محلی و متخصصین آشنا می باشد. تجزیه­وتحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و رویکرد حداقل مربعات جزئی (Smart-PLS) انجام­پذیرفت. نتایج حاصل از تحلیل مدل ساختاری نشان می دهد که آمایش سرزمین پایدار (متغیر مستقل) با ضریب مسیر ۸۷۷/۰، نقشی تعیین کننده در تقویت تاب آوری فضایی-کالبدی مقاصد گردشگری اسب (متغیر وابسته) ایفا می کند که در این میان سازگاری کاربری اراضی (متغیر میانجی) به­عنوان کانال اصلی انتقال این تاثیر شناسایی شده­است. یافته های مدل برآوردشده حاکی از آن است که بهبود انعطاف پذیری کالبدی و صیانت از کریدورهای طبیعی، بیشترین سهم را در توانمندسازی زیرساخت های گردشگری اسب استان خوزستان در برابر چالش های محیطی دارند. در مجموع، برازش بهینه مدل تاییدمی کند که با همسوسازی الگوهای توسعه فیزیکی و ظرفیت های اکولوژیک منطقه ای، می توان به الگویی پایدار و تاب آور در مدیریت فضاهای گردشگری دست یافت.

کلیدواژه ها:

گردشگری اسب ، آمایش سرزمین پایدار ، تاب آوری فضایی-کالبدی ، مدل سازی معادلات ساختاری ، استان خوزستان