تاثیر عملکرد زیست محیطی، اجتماعی و راهبری بر ریسک مالی: نقش تعدیلگری توانایی عملیاتی و سودآوری

در سال های اخیر، عملکرد زیست محیطی، اجتماعی و راهبری به عنوان شاخصی از اقدامات پایداری، به یکی از مولفه های مهم در ارزیابی شفافیت، پاسخ گویی و عملکرد شرکت ها تبدیل شده است. بااین حال، شواهد تجربی مربوط به تاثیر این ابعاد بر ریسک مالی، به ویژه در بازارهای نوظهور، همچنان متناقض و وابسته به شرایط نهادی و ویژگی های درون شرکتی است. هدف این پژوهش بررسی تاثیر عملکرد زیست محیطی، اجتماعی و راهبری، به عنوان ابعاد گزارشگری پایداری، بر ریسک مالی شرکت ها با تاکید بر نقش تعدیل گر توانایی عملیاتی و سودآوری در بازار سرمایه ایران است. برای آزمون فرضیه ها، از داده های تابلویی ۲۶۳ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۳ استفاده شد. داده ها با استفاده از مدل های رگرسیون چندمتغیره، همراه با کنترل اثرات ثابت سال و صنعت و بهره گیری از خطاهای استاندارد مقاوم تحلیل شدند. همچنین، به منظور افزایش قابلیت اتکای نتایج و کنترل مسائل درون زایی، آزمون های استحکام و مدل حداقل مربعات دومرحله ای (۲SLS) به کار گرفته شد. یافته ها نشان داد عملکرد زیست محیطی، اجتماعی و راهبری تاثیر مثبت و معناداری بر ریسک مالی شرکت ها دارد. همچنین، توانایی عملیاتی این تاثیرگذاری را به طور معناداری تضعیف می کند؛ به گونه ای که شرکت های دارای توانایی عملیاتی بالاتر، بهتر می توانند پیامدهای ناشی از اجرای اقدامات مرتبط با پایداری را مدیریت کنند. در مقابل، اثر تعدیل گر سودآوری پس از کنترل درون زایی از پایداری آماری کافی برخوردار نبود. در مجموع، نتایج نشان می دهد پیامدهای مالی گزارشگری پایداری در بازار سرمایه ایران بیش از منابع مالی شرکت ها، تحت تاثیر قابلیت های عملیاتی و شرایط نهادی قرار دارد.

کلیدواژه ها:

ریسک مالی ، توانایی عملیاتی ، سودآوری ، عملکرد زیست محیطی ، اجتماعی و راهبری