بررسی تاثیر پایداری زیست محیطی، اجتماعی، راهبری شرکتی بر عوامل تنش آفرین شرکت ها

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر پایداری زیست محیطی، اجتماعی، راهبری شرکتی بر عوامل تنش آفرینی که شرکت ها با آن روبه رو هستند انجام شده است. پایداری به عنوان یک چارچوب یکپارچه، شامل سه بعد زیست محیطی، اجتماعی و راهبری شرکتی است که هر یک به طور جداگانه و ترکیبی در مدل های تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته اند. عوامل تنش آفرین شامل مجموعه ای از فشارهای سازمانی، اجتماعی و قانونی هستند که می توانند عملکرد شرکت را تحت تاثیر قرار دهند. داده های پژوهش از ۱۹۶ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۲ استخراج شده و با استفاده از روش حداقل مربعات تعمیم یافته (GLS) تحلیل شده اند. نتایج مدل های پژوهش نیز هر سه بعد پایداری به طور جداگانه اثر منفی و معناداری بر عوامل تنش آفرین داشتند: پایداری زیست محیطی، پایداری اجتماعی و پایداری راهبری شرکتی. این یافته ها نشان می دهند که هر یک از ابعاد پایداری به صورت مستقل نیز نقش موثری در کاهش تنش های سازمانی ایفا می کنند. این پژوهش با ارائه چارچوبی تحلیلی و تجربی برای سنجش اثرات سیاست های پایداری بر تنش های سازمانی، ضمن پر کردن شکاف های موجود در ادبیات علمی، ابزارهای کاربردی موثری برای مدیران، سیاست گذاران و سرمایه گذاران فراهم می آورد. یافته ها تاکید می کنند که پایداری نه تنها یک الزام اخلاقی و اجتماعی، بلکه ابزاری راهبردی برای کاهش تنش های سازمانی، ارتقاء عملکرد و دستیابی به مزیت رقابتی پایدار محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

پایداری زیست محیطی ، پایداری اجتماعی ، پایداری راهبری شرکتی ، عوامل تنش آفرین