ارائه مدل تاب آوری سازمانی در سازمان های ورزشی ایران

هدف: هدف این پژوهش ارائه مدل تاب آوری سازمانی در سازمان های ورزشی ایران بود.روش شناسی: این پژوهش از نوع پژوهش های ترکیبی یا آمیخته است که در سال ۱۳۹۹ انجام شد. در بخش کیفی از نظریه داده بنیاد با رویکرد استراوس و کوربین و در بخش کمی از روش پیمایشی استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش، خبرگان دانشگاهی در رشته های علوم ورزشی و مدیران و کارشناسان ارشد و میانی با سابقه حداقل سه سال در سازمان های ورزشی بودند که با استفاده از رویکرد نمونه گیری هدفمند در فرایند مصاحبه مشارکت کردند که طی مصاحبه با ۲۰ نفر، پژوهش به اشباع اطلاعاتی رسید و نظریه تکمیل شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار Maxqda۱۲ در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام گرفت و بر اساس آن، مدل کیفی پژوهش طراحی شد. نهایتا مدل به دست آمده در میان جامعه ورزشی به تعداد ۳۸۴ نفر مورد آزمون قرار گرفت و پس از برازش مدل با استفاده از نرم افزار Amos Graphics، مدل نهایی تاب آوری سازمانی در سازمان های ورزشی ایران بدست آمد.یافته ها: بیش از ۳۰۰ کد  مفهوم اولیه از مصاحبه ها استخراج شد که پس از پالایش کدها و اخذ اعتبار به ۱۰۴ کد تقلیل یافت و در قالب ۳۴ مفهوم و ۱۲ مقوله در چارچوب مدل پارادیمی شامل تاب آوری سازمانی به عنوان مقوله محوری و شرایط علی (برنامه ریزی و اجرا، علل سیاسی، علل قانونی)، عوامل زمینه ای (علل اقتصادی، نظام مدیریتی)، شرایط مداخله ای (نگرش اجتماعی، علل فرهنگی)، راهبردها (کنش های مالی، رویکرد جامع) و پیامدها (کاهش ضررهای مالی، موفقیت های ملی و بین المللی، مزایای اجتماعی- فرهنگی) قرار گرفت.نتیجه گیری: نقش ورزش در کنترل و یا ارتقای بسیاری از مولفه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ثابت شده است و نتایج  بیانگر اهمیت تاب آوری در سازمان های ورزشی کشور است که عدم توجه به آن بحران زا بوده و بحران در حوزه ی ورزش می تواند به بخش های دیگر جامعه تسری یابد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری سازمانی ، سازمان های ورزشی