بررسی و سنجش امنیت و ایمنی در محیط شهری (مطالعه موردی: شهر اردبیل)

ایمنی و امنیت شهری به عنوان یکی از شاخص های اساسی کیفیت زندگی شهروندان، نقش مهمی در پایداری اجتماعی و کالبدی شهرها دارد. امروزه افزایش جمعیت و پیچیدگی ساختار شهری، مدیریت و تحلیل آن را به چالش اساسی برای برنامه­ریزان و مدیران شهری تبدیل نموده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و سنجش میزان ایمنی و امنیت در مناطق شهری اردبیل انجام گرفت. این مطالعه از لحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی و تحلیلی است. تعداد ۱۵ متغیر در قالب۳۰ سئوال پژوهشی با طیف لیکرت پنج گزینه­ای تدوین شد، از مجموع ۵۲۹ هزار و۳۷۴ نفر جامعه آماری، به روش نمونه­گیری تصادفی ساده طبقه­بندی شده، سئوالات به روش کوکران در اختیار ۳۸۳ نفر از نمونه آماری در مناطق پنج گانه شهر اردبیل قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از مدل تحلیلی وازپس و تاپسیس استفاده گردید. یافته ها نشان داد که از میان متغیرهای مورد مطالعه، اعتماد اجتماعی بیشترین و استفاده از سامانه مدیریت ترافیک هوشمند کمترین نقش را ایفا نمودند. بدین ترتیب  مناطق شهری ۳، ۱، ۲، ۴ و ۵ از بیشترین تا کمترین میزان امنیت و ایمنی محیط شهری برخوردار بودند و در مجموع شهر اردبیل با مقدار ۵۵۵۳/۰ Qi در وضعیت اندکی بالاتر از حد متوسط قرار داشت. بدین ترتیب می توان نتیجه گرفت که امنیت و ایمنی شهری در اردبیل نه تنها محصول اقدامات انتظامی بلکه بازتابی از تعامل میان کیفیت محیط کالبدی، عوامل اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی و مدیریتی است و اتخاذ رویکردی جامع و تلفیقی در سیاست گذاری شهری می تواند زمینه ساز افزایش امنیت و ایمنی شهروندان گردد.

کلیدواژه ها:

سنجش ، امنیت ، ایمنی ، اردبیل ، مدل وازپس ، مدل تاپسیس