اثر راهبردهای مختلف تمرکز توجه بر کیفیت برخی مولفه های گام برداری نوجوانان کم توان ذهنی آموزش پذیر

مقدمه: افراد دارای کم توانی ذهنی با محدودیت های شناختی و حرکتی مواجه اند که می تواند تعادل، راه رفتن و استقلال عملکردی آنان را مختل کند. با توجه به نقش تمرکز توجه در کنترل حرکتی، این پژوهش با هدف بررسی اثر راهبردهای مختلف توجه بر کیفیت گام برداری نوجوانان کم توان ذهنی آموزش پذیر انجام شد. روش بررسی: این مطالعه نیمه تجربی با طرح درون گروهی روی ۲۵ دانش آموز ۱۱ تا ۱۳ ساله دارای کم توانی ذهنی آموزش پذیر در سال ۱۴۰۴ انجام شد. گام برداری شرکت کنندگان در مسیر ۱۰ متری تحت چهار وضعیت مختلف تمرکز توجه (شرایط کنترل، تمرکز درونی، تمرکز بیرونی نزدیک و تمرکز بیرونی دور) به صورت تصادفی ارزیابی شد. داده های کینماتیکی با استفاده از هفت حسگر اینرسی جمع آوری و سه شاخص کلیدی شامل سرعت گام برداری، تغییرپذیری سینماتیکی و تقارن گام تحلیل گردید. برای مقایسه شرایط مختلف آزمایشی، از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. تمامی تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ و در سطح معناداری ۰۵/۰ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین شرایط مختلف تمرکز توجه، در شاخص های سرعت گام برداری (۰۰۱/۰>P، ۴۱۳/۰= (η²و تغییرپذیری سینماتیکی (۰۰۱/۰>P، ۲۵۷/۰= (η² تفاوت معناداری وجود دارد؛ اما در شاخص تقارن گام، تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (۰۱۶/۰=P). تمرکز بیرونی موجب افزایش سرعت گام برداری شد، در حالی که تمرکز درونی با افزایش نوسانات حرکتی همراه بود. نتیجه گیری: یافته ها بیانگر آن است که نوع جهت دهی توجه می تواند بر کیفیت گام برداری در نوجوانان کم توان ذهنی آموزش پذیر تاثیرگذار باشد. به ویژه، استفاده از تمرکز بیرونی می تواند در طراحی مداخلات حرکتی جهت بهبود استقلال عملکردی و کاهش خطر سقوط این گروه موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

Attention ، Gait ، Intellectual Disability ، Adolescent ، Accelerometry ، توجه ، راه رفتن ، کم توانی ذهنی ، نوجوان ، شتاب سنجی